ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٥٠٥ - قسمتى از سخنان آن حضرت كه بعضى از شيعيان آن را«درفشانى» ناميده

جابر انصارى گفت: خدا را شاهد ميگيرم كه من در زمان حيات رسول خدا صلى اللّه عليه و آله در خدمت مادرت فاطمه زهراء ٧ رفتم، او را بجهت ولادت امام حسين ٧ تهنيت گفتم، لوح سبزى در دست آن حضرت بود كه من گمان كردم زمرّد است، در آن لوح نوشته سفيدى ديدم كه بنور آفتاب شباهت داشت، من گفتم: پدر و مادرم بفداى تو اى دختر پيغمبر اين لوح چيست؟ فرمود: اين لوح را خداى رؤف براى پيغمبر خود هديه فرستاده.

در اين لوح نام پيغمبر خدا و دو فرزند من امام حسن و امام حسين و اوصيائى كه از فرزندان امام حسين عليهم السّلام بوجود مى‌آيند نوشته شده پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله آن لوح را بمن عطا كرد، من آن را خواندم و استنساخ كردم. امام باقر ٧ فرمود: ممكن است كه آن لوح را بمن عرضه كنى؟ گفت: آرى، جابر با امام باقر ٧ روانه شدند تا بمنزل جابر رسيدند، جابر نامه‌اى را كه از پوست بود بيرون آورد كه آنچه در آن لوح بود در آن نامه نوشته شده بود، امام باقر ٧ به جابر فرمود: تو در نامه خود نظر كن تا من آن را از بر بخوانم، جابر بنامه خود نگاه ميكرد و امام باقر آن را ميخواند (خواندن امام باقر با آن نامه) يك حرف اختلاف نداشت. جابر گفت: خدا را شاهد ميگيرم كه من (مضمون) اين نامه را همين طور در آن لوح ديدم.

ما تمام اين روايت را در همين كتاب در شرح حال على بن الحسين عليهما السّلام نگاشتيم و از اعاده آن بى‌نيازيم، و (در اينجا) آن را از طريق ديگر نگاشتيم.