ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٨٧ - توحيد

مورچه باشد نگاهدارى ميكند، اگر كسى قصد رفتن در آن شهرها را بكند داخل آنها نخواهد شد.

وشّاء (كه حسن بن على بن زياد باشد) ميگويد: از امام رضا ٧ درباره آن شهرها پرسش نمودم؟ فرمود: آن شهرها بين نهر بلخ و تبّت‌[١] قرار دارند. در آن شهرها مورچه‌هائى وجود دارد كه از لحاظ بزرگى نظير سگها هستند. پرنده در آن شهرها نميتواند پر بزند، آن مورچه‌ها شبها در سوراخها پنهان ميشوند و روزها ظاهر ميگردند.

چه بسا ميشود كه مردم با مال‌هاى سوارى كه هر شبى سى فرسخ راه طى ميكنند بر آن شهرها تاخت‌وتاز مينمايند و هيچ‌يك از آن مال‌هاى سوارى بزمين‌هاى ريگزار آنان نخواهند رسيد، اسبان خود را خسته ميكنند و برمى‌گردند.

وقتى كه مورچه‌ها شب را صبح ميكنند بشدت از آن مردم تعقيب مينمايند، هيچ‌يك از آن مورچه‌ها بيكى از آنان نميرسد مگر اينكه او را قطعه‌قطعه ميكند، آن مورچه‌ها از لحاظ سرعت سير نظير باد هستند، همين‌كه مورچه‌ها نزديك آنان ميشوند قطعه‌هاى گوشت را نزد آنها مى‌اندازند تا مشغول بآن گوشتها شوند، اگر اين كار را نكنند مورچه‌ها خود را بآنان ميرسانند و آنان را با مال‌هاى سواريشان قطعه‌قطعه ميكنند.

٢٠- از صفوان بن يحى روايت شده كه گفت: موقعى كه امام كاظم ٧ از دنيا رفت و حضرت رضا ٧ درباره امور امامت گفتگو

[١] تبت: شهرهائى هستند در مشرق- قاموس.