ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٦٦ - خطبه اين خطبه را پس از قرارداد صلح، موقعى كه معاويه گفت فضائل ما را بيان كن، ايراد فرمود

را كه وصى آن حضرت باشد خواهم كشت، لذا امام صادق بجهت اينكه موسى بن جعفر كشته نشود تقيه كرد و در وصيّت ظاهرى خود چهار نفر را وصى خود قرار داد: ١- منصور ٢- عبد اللّه افطح كه پسر آن حضرت بود ٣- دختر خود را كه فاطمه نام داشت ٤- حضرت موسى بن جعفر.

موسى بن جعفر عليهما السّلام مخفيانه براى امر خدا قيام كرد، مؤمنين از آن حضرت متابعت كردند. قيام موسى بن جعفر در سنه (١٤٨) هجرى بوده، در آن موقع از عمر آن بزرگوار بيست سال گذشته بود. همين‌كه خبر وفات حضرت صادق بمنصور رسيد و منصور از وصى آن حضرت پرسش نمود؟ به او خبر دادند كه تو را با سه نفر ديگر وصى خود قرار داده، موقعى كه وصيتنامه آن حضرت را به منصور دادند و ديد كه نام خودش مقدم بر نام ديگران قرار گرفته ساكت شد و مزاحم حضرت موسى بن جعفر نشد. منصور در سنه (١٥٨) هجرى كه مدت (٢٠) سال از امامت موسى بن جعفر گذشته بود از دنيا رفت. بعد از منصور مردم با پسرش مهدى كه محمّد بن عبد اللّه باشد بيعت كردند، وقتى كه مهدى مالك خلافت شد جمعيتى از ياران خود را فرستاد تا موسى بن جعفر را بعراق آوردند.

١٤- از ابو خالد زبالى روايت شده كه گفت: وقتى كه مهدى عباسى حضرت موسى بن جعفر را خواست آن بزرگوار بر ما وارد شد، من بفاصله چند ميل از زباله از آن حضرت استقبال كردم و بعد از آن از آن امام عزيز بدرقه كردم، وقتى كه با او وداع كردم گريه كردم، فرمود: چرا گريه ميكنى؟ گفتم: براى اينكه شما را ميبرند و من نميدانم بسر شما چه خواهد آمد؟ فرمود: در اين مرتبه خوفى‌