ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٥٧ - پاسخ آن حضرت به مسائلى كه از وى پرسيدند

حميده بمن خبرى داد كه گمان ميكرد من از آن موضوع خبر ندارم در صورتى كه من از حميده بآن موضوع عالم‌تر بودم.

گفتيم: حميده چه خبرى بتو داد؟ فرمود: بمن گفت: موقعى كه موسى بن جعفر ٧ متولد شد ديدم دستهاى خود را بزمين نهاده و سر خود را بسوى آسمان بلند كرد. من به حميده گفتم: اين موضوعى كه تو ديدى علامت پيغمبر خدا و امير المؤمنين عليهما السّلام است، علامت وصى آنست كه هرگاه متولد شود دست خود را بر زمين بگذارد و سر خود را بطرف آسمان بلند نمايد و از جائى كه كسى نشنود بگويد:

شَهِدَ اللَّهُ أَنَّهُ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ وَ الْمَلائِكَةُ وَ أُولُوا الْعِلْمِ قائِماً بِالْقِسْطِ لا إِلهَ إِلَّا هُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ.

موقعى كه اين دعا را خواند خداى سبحان علم اوّل و آخر را به او عطا ميكند و در شب قدر استحقاق زيادى روح را كه ملكى بزرگتر از جبرئيل است پيدا خواهد كرد.

ولادت موسى بن جعفر عليهما السّلام‌

١- ولادت حضرت موسى بن جعفر در سنه (١٢٨) هجرى بوده.

روايت شده كه در سنه (١٢٩) هجرى بوده‌[١]، ولادت و نشو و نماى آن حضرت هم نظير ولادت پدران بزرگوارش بود.

[١] روز ولادت از ايام هفته: روز يكشنبه يا سه‌شنبه. روز ولادت از ايام ماه: هفتم ماه صفر. ماه ولادت: ماه صفر سال ولادت: سال صد و بيست و هشتم يا صد و بيست و نهم هجرى محل ولادت: مدينه پيغمبر٦ اسم: موسى. لقب: آن حضرت را نه لقب است كه مشهورترين آنها كاظم است كنيه: چهار كنيه دارد كه مشهورترين آنها ابو الحسن ثانى و ابو ابراهيم** است. نزد بعضى كه كنيه امير المؤمنين و كنيه زين العابدين را در نظر نگرفته‌اند كنيه موسى بن جعفر را ابو الحسن ماضى و ابو الحسن اول گفته‌اند و كنيه امام رضا را ابو الحسن ثانى گفته‌اند، چنانكه در پاورقى شرح حال امام رضا خواهد آمد- مترجم.