ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٣٧ - سخنان كوتاه آن حضرت در باب اين معانى(حكمت، موعظه، تشويق و تهديد)

فرمود: علم به آسمان و زمين از امام پوشيده و مخفى نخواهد بود.

١٥- روايت شده كه حبابه والبيه بحضور امام محمّد باقر مشرف شد، امام ٧ به حبابه فرمود: براى چه گريه ميكنى؟ گفت: براى زيادى غم و غصه، براى اينكه موى سرم سفيد شده، امام باقر به حبابه فرمود: جلو بيا! حبابه نزديك آن حضرت آمد، آن بزرگوار دست خود را بر فرق سر حبابه نهاد و براى او آهسته دعا كرد، آنگاه فرمود: براى حبابه آينه آوردند وقتى كه بآينه نظر كرد ديد موهاى سفيد سرش مشگى بسيار خوبى شده‌اند، حبابه از اين نعمت خيلى خوش‌حال گرديد، امام باقر هم براى خوش‌حالى حبابه مسرور شد.

حبابه، به امام محمّد باقر گفت: تو را بحق آن خدائى كه از پيغمبران براى شما عهد و پيمان گرفت قسم ميدهم بگو: ببينم كه شما در سايه (عرش) چگونه بوديد؟ فرمود: قبل از آنكه خدا حضرت آدم را خلق كند ما نورى بوديم در جلو عرش، خدا بما وحى كرد، ما خدا را تسبيح گفتيم و ملائكه بعد از ما به تسبيح خدا مشغول شدند، قبل از تسبيح گفتن ما تسبيحى در كار نبود وقتى كه خدا حضرت آدم را خلق كرد آن نور را در وجود او قرار داد.

عمر امام محمّد باقر ٧ (٥٧) سال بود. ولادت آن حضرت در سنه (٥٨) هجرى بوده است. امام محمّد باقر ٧ دو سال و چند ماه از زمان امام حسين را درك كرد. مدت (٣٥) سال با پدر خود على بن الحسين عليهما السّلام بود. نوزده سال و چند ماه هم زمان امامت آن حضرت بوده است.