ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٠٦ - وصيت آن حضرت هنگام وفات به امام مجتبى

٥- روايت شده كه اين جريان در روز دهم محرم سنه (٦١) هجرى بوده، آنگاه امام حسين ٧ برخاست و پس از سخنرانى حمد و ثناى خدا را بجاى آورد، به ياران خود فرمود: خداى عزيز در اين روز براى كشتن شما و من اجازه داده است پس بر شما لازم است كه صبر و جهاد نمائيد.

٦- روايت شده كه تعداد ياران حسين ٧ در روز عاشورا (٦١) مرد بود (ولى اين عقيده با عقيده مشهور كه ميگويند: (٧٢) يا (٧١) نفر بودند مخالف است- مترجم). خداى توانا از اول دنيا تا آخر آن دين خود را بوسيله (١٠٠٠) مرد يارى كرده و خواهد

______________________________
* بزرگتر باشد جزاى آن نيز بزرگتر خواهد بود و لذا مقام امامت بفرزندان آن حضرت داده شد. ثالثا همانطور كه امام حسين ميدانست اگر كربلا بيايد كشته خواهد شد همانطور هم ميدانست كه اگر كربلا نيايد كشته خواهد شد و لو اينكه پناه به خانه خدا كه محل امن است ببرد چنانكه پناه برد و مأمورين يزيد شمشيرها را در زير احرام بستند و خواستند كه آن حضرت را در حرم امن خدا شهيد كنند، امام حسين در يك صورت از شهيد شدن نجات پيدا ميكرد و آن اين بود كه تسليم يزيد گردد و تسليم شدن آن حضرت براى يزيد از دست دادن دين بود همچنانكه صلح نكردن امام حسن با معاويه نيز باعث ريشه‌كن شدن دين ميشد. يكى از جهاتى كه امام حسين زمين عراق را انتخاب كرد همان دعوت و نامه‌هاى مردم عراق بود كه در جاى خود نوشته شده است و ...

اما جواب از سؤال دوم: اولا دستور خداى سبحان بود كه بايد زن و بچه امام حسين ٧ اسير شوند و شخصى نظير امام حسين در مقابل امر خدا مطيع و فرمانبردار است. ثانيا امام حسين ميدانست كه اگر اهل و عيال*