ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٣٠٣ - تلخيصى از سخنان آن جناب در اركان اسلام، حقيقت توبه و استغفار

خدا غضب كند. پس جبرئيل بر پيغمبر خدا نازل شد، بآن حضرت عرض كرد: خداى سبحان بتو سلام ميرساند و ميفرمايد: آيا تو زنده بودن ابراهيم را مايلى كه خدا او را زنده كند و بعد از تو او را وارث مقام پيغمبرى نمايد و امت تو او را بكشند و بدين جهت خدا كليه امت تو را در جهنم داخل كند، يا اينكه حسين باقى باشد و خدا او را بعد از تو امام قرار دهد و نصف امت تو- كه يك عده‌اى از آنان قاتل و يك عده‌اى معين و يك عده‌اى بقتل او راضى و يك عده‌اى ناراضى باشند- او را بكشند و خدا (قاتلهاى آن حضرت را) در جهنم داخل كند؟.

رسول اللّه صلى اللّه عليه و آله گفت: پروردگارا! من دوست ندارم كه كليه امتم در جهنم داخل شوند، و از طرفى هم باقى بودن حسين ٧ از براى من محبوب‌تر است و فاطمه زهراء هم براى مصيبت او اندوهگين نمى‌شود.

راوى گويد: موقعى كه پيغمبر خدا صلى اللّه عليه و آله دندانهاى ثنايا و لثه‌هاى امام حسين را مى‌بوسيد بآن حضرت مى‌فرمود: من بفداى آن كسى كه ابراهيم را فداى او كردم.

[مختصرى در تاريخ كربلا]

بعد از آنكه اهل كوفه به امام حسين نامه نوشتند و آن حضرت هم مسلم بن عقيل را مقدمتا بسوى مردم (عراق) روانه كرد و خود حسين ٧ هم عازم عراق گرديد و كار آن بزرگوار آنطور شد كه شد و خواست بسوى عراق خارج شود امّ سلمه بوسيله شخصى براى امام حسين ٧ پيغام داد: اى آقاى من! تو را بحق خدا قسم ميدهم كه بطرف عراق خارج نشوى، حسين بن على عليهما السّلام فرمود: چرا