ترجمه إثبات الوصية - مسعودي، علي بن حسين؛ مترجم محمد جواد نجفي - الصفحة ٢٨٢ - (١) اين خطبه را در پاسخ آنها كه به مساوات در تقسيم غنائم اعتراض كردند ايراد فرموده

است، چه بسا روزگارى را كه گذراندم و مرگ را در بين آنها جستجو كردم ولى خدا موت را از من پنهان كرد، هيهات كه دانستن موقع مرگ علمى است نامعلوم.

أما وصيّت من براى شما اينست كه چيزى را براى خدا شريك قرار ندهيد، سنّت حضرت محمّد صلى اللّه عليه و آله را ضايع نكنيد، اين دو ستون اسلام را بپاداريد تا آن موقعى كه از دين خدا و سنّت رسول رميده نشويد شما را مذمت و سرزنشى نخواهد بود، هر مردى را بقدر طاقتش تكليف خواهد بود، خداى مهربان و دين مقدس اسلام و امام دانشمند تكليف را بر أشخاص جاهل و نادان تخفيف داده‌اند.

ما، در سايه‌هاى شاخه‌هاى درختان و محل وزيدن بادهائى كه وزيدن آنها در زمين از بين رفت و زير سايه‌هاى أبرهائى كه در هوا نابود شدند زندگى ميكرديم (كنايه از اين است كه دنيا بقاء و دوامى ندارد) من براى شما همسايه‌اى بودم كه چند روزى بدنم مجاور شما بود، چشم بر هم نهادن من براى شما موعظه‌اى است كه از سخن بليغ و روشن مهمتر است، من شما را نظير مردى وداع مينمايم كه در انتظار ملاقات باشد، فردا است كه اثرهاى من مورد گفتگو قرار خواهد گرفت و اسرار و نيتهاى خوب من براى شما فاش ميگردد، سلام من تا روز مرگ بر شما باد.

من در روز پيش با شما هم صحبت بودم، امروز براى شما وسيله عبرت قرار گرفتم، فردا است كه از شما جدا خواهم شد، اگر من باقى باشم اختيار خون خود را دارم و اگر فانى شدم فرداى قيامت وعده‌گاه من ميباشد، عفو و گذشت بپرهيزكارى نزديكتر است، پس‌