آسايش بخش‌تر و براى زيبائيش پايدارتر است، زيرا كه زن چون گل بهارى است لطيف و آسيب پذير، نه پهلوانى است دلاور، و مبادا گراميداشت او را از حدّش بگذرانى- كه با اين كار- او را در شفاعت كردن از ديگران به طمع اندازى، تا اينكه بخاطر او (در صورت عدم پذيرش) بر تو خشم گيرد، و بپرهيز از اينكه خلوت با زنان را طولانى كنى! كه ملولت سازند يا تو ملولشان كنى، و در برابر آنان مقدارى از خودداريت را حفظ كن، كه خوددارى تو از آنان و اينكه مقتدرت دانند بهتر است تا قدرت نمائى كنى و ضعيفت شمارند، و بپرهيز از رشك نابجا، كه اين كار درستكارشان را به نادرستى كشاند، ولى در عين حال كارشان را استوار دار، و اگر گناهى ديدى سريعا انكار كن- چه بزرگ و چه كوچك-، و مبادا چنان كيفر كنى كه گناه را بزرگ و سرزنش را بيمقدار نمائى. مملوكانت را نيكو تربيت كن، و كمتر خشم گير، و از سرزنش بسيار در غير گناه بپرهيز، و چنانچه از يكى از ايشان گناهى سر زد، سرزنش و عتاب را نكو بنما، چرا كه سرزنش همراه گذشت در نزد خردمند دردناكتر از زدن است، و ديوانگان را رها ساز، و قصاص را كم كن، و براى هر يك از آنان وظيفه‌اى معيّن كن كه مسئولش باشد، تا كارها را به عهده ديگرى ننهد، و خويشانت را گرامى بدار، كه آنان چون بال تواند كه بدان پرواز مى‌كنى، و ريشه تواند كه به آن بازمى‌گردى، و به يارى آنان است كه حمله مى‌آورى، و خويشان ذخيره روز مبادايند، كريمشان را گرامى دار، و بيمارشان را عيادت كن، و در كارها شريكشان ساز، و در سختى و مشكلات بر آنان آسان گير (دستگيرشان باش)، و در همه كارهايت از خدا يارى بخواه، كه او شايسته‌ترين ياور است، دين و دنياى تو را به خداوند مى‌سپارم، و از او بهترين قضا و تقدير را در دنيا و آخرت برايت خواستارم، درود و رحمت خداوند بر تو باد.

سفارش امير مؤمنان به فرزندش امام حسين عليهما السّلام‌

اى فرزندم، تو را سفارش مى‌كنم به ترس از خدا؛ در حال دارائى و نادارى، و نيز به سخن حقّ در خشنودى و خشم، و ميانه‌روى در توانگرى و تنگدستى، و به عدالت نسبت به دوست و دشمن، و- نيز- به كار كردن در شادابى و كسالت، و به خشنودى از خدا در گرفتارى و گشايش.

فرزندم! آن عملى كه ظاهرش شرّ نمايد ولى عاقبتش رفتن به بهشت باشد شرّ نيست، و آن خير ظاهرى كه سرانجامش جهنّم باشد خير نيست، هر نعمتى بجز