١٨- اى موسى، آنچه كه براى من عمل شود؛ اندكش بسيار است، و آنچه براى ديگران شود بسيارش اندك است، و صالح‌ترين روزهايت روزى است كه در پيش دارى، پس ببين كه آن چه روزى است، كه برايش پاسخ را آماده سازى، زيرا تو بى‌گمان بازداشت گردى و سؤال شوى، و پند و موعظه‌ات را از روزگار و مردمش برگير، كه براستى روزگار هر چه باشد بلندش كوتاه و كوتاهش بلند است، و همه چيز فناپذير است، پس كردارت آن طور باشد كه گوئى پاداش آن را مى‌بينى تا ناگزير طمعت به آخرت بيشتر شود، زيرا فرداى اين دنيا همچو ديروز آن است. و هر عمل‌كننده‌اى بايد از روى بينش و بصيرت عمل كند و به تجربه، پس اى پسر عمران، بفكر خود باش شايد فردا؛ بروز سؤال و پرسش كامياب گردى، و در آنجا است كه ياوه‌گويان و ناراستان زيان بينند.

١٩- اى موسى، دنيا را ترك گو و از آن دورى كن، زيرا نه آن براى توست و نه تو براى دنيا، تو را به سراى ظالمان چه كار؟ جز براى آن كس كه در آن عمل خيرى كند، كه تنها براى او خوش سرائى است.

٢٠- اى موسى، [فرزندان‌] دنيا و اهل آن براى يك ديگر موجب بلا و فتنه‌اند.

و هر يك در همان وضعى كه هست زينت يافته، ولى براى مؤمن سراى آخرت زينت يافته، كه بمحض گرفتارى بدان نظر كند، آرى لذّت آخرت ميان او و خوشى زندگى جدائى انداخته، و او را همچون سواره‌اى كه در پى هدف مى‌شتابد، سحرگاهان همچون سوارى سبقت‌گيرنده سير داده، در روز بدحال است و به شب محزون، پس خوشا بحال او، اگر پرده كنار رود؛ به به؛ كه چه خرسندى و شادى ببيند! (يعنى: اگر پرده برافتد تا آنچه را كه در آخرت براى او مهيّا شده ببيند، بى‌اندازه شاد و خرسند گردد) ٢١- اى موسى، هر گاه ديدى ثروت بتو روى نموده بگو: كيفر گناهى است كه شتافته، و چون ديدى فقر روى آورده، بگو: آفرين به نشان صالحان! نه زورگوى ستمگر باش، و نه همنشين ستمگران.

٢٢- اى موسى، اين عمر چيست، كه هر چند به درازا كشد پايانش ملامت‌بار است، و آنچه از تو دريغ شده اگر عاقبتش بخير و پسنديده باشد زيانت نرسانده.

٢٣- اى موسى، اين كتاب؛ سرانجام تو را [با صدائى بلند] بيان داشته، پس‌