ابراهيم را فرستاديم و در ميان فرزندانشان پيامبرى و كتابى نهاديم، پس برخى‌شان ره يافته گشته و بسيارشان از فرمان [حقّ‌] بيرون شدند- حديد: ٢٦». در نتيجه وراثت نبوّت و كتاب مختصّ راه يافته‌گان شد نه فاسقان، مگر خبر نداريد كه نوح از پروردگارش درخواست كرد و گفت: رَبِّ إِنَّ ابْنِي مِنْ أَهْلِي وَ إِنَّ وَعْدَكَ الْحَقُ‌:

«پروردگارا، پسرم از خاندان من است و بى‌شكّ وعده تو راست است- هود: ٤٥»، و اين همان وعده خداوند در رهائى او و خانواده‌اش بود، پس خداوند تبارك و تعالى اين گونه پاسخش گفت: إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ فَلا تَسْئَلْنِ ما لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ إِنِّي أَعِظُكَ أَنْ تَكُونَ مِنَ الْجاهِلِينَ‌: «او از خاندان نبوّت تو نيست، او [را] كردارى ناشايسته است، پس چيزى را كه از آن بى‌خبرى از من مخواه، من تو را پند مى‌دهم كه مبادا از نابخردان باشى!- هود: ٤٦».

پس مأمون گفت: آيا خداوند عترت را در آيات محكم كتابش بر ساير مردم برترى داده است، حضرت ٧ فرمود: بى‌شكّ خداوند عزيز و جبّار عترت را در آيات محكم كتابش بر ساير مردم برترى داده است، مأمون پرسيد: اين مطلب در كجاى قرآن است؟

گفت: در اين كلام خداى تعالى: إِنَّ اللَّهَ اصْطَفى‌ آدَمَ وَ نُوحاً وَ آلَ إِبْراهِيمَ وَ آلَ عِمْرانَ عَلَى الْعالَمِينَ* ذُرِّيَّةً بَعْضُها مِنْ بَعْضٍ‌: «همانا خداوند، آدم و نوح و خاندان ابراهيم و خاندان عمران را بر جهانيان برگزيد* فرزندانى كه برخى‌شان از برخى ديگرند (يعنى: فرزندانى كه از پدران برگزيده زاده شده‌اند و در پاكى همانند ديگرند)- آل عمران: ٣٣ و ٣٤»، و در آيه‌اى ديگر فرموده: أَمْ يَحْسُدُونَ النَّاسَ عَلى‌ ما آتاهُمُ اللَّهُ مِنْ فَضْلِهِ فَقَدْ آتَيْنا آلَ إِبْراهِيمَ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ آتَيْناهُمْ مُلْكاً عَظِيماً: «بلكه به مردم براى آنچه خدا به ايشان از فزونى و دهش خويش ارزانى داشته رشك و حسد مى‌برند، همانا ما به خاندان ابراهيم كتاب و حكمت داديم و ايشان را فرمانروائى بزرگ بخشيديم- نساء: ٥٤»، سپس روى سخن را متوجّه ساير مؤمنان ساخته و فرموده: يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَ أَطِيعُوا الرَّسُولَ وَ أُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ‌: «اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد، خداى را فرمان بريد، و پيامبر و صاحبان امر را كه از شمايند- نساء: ٥٩»، يعنى همان كسانى كه كتاب و حكمتشان‌