تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٤٥٠ - پاسخ امام دهم

تزويج كند[١]- شورى: ٥٠»، مگر خداوند پسرها را به زوجيّت بندگان در مى‌آورد، در حالى كه مردمى را كه اين عمل را نمودند مجازات كرده؟.

٧- و اين مسأله كه شهادت زن بتنهائى روا و جايز است، با اينكه خداوند فرموده: وَ أَشْهِدُوا ذَوَيْ عَدْلٍ مِنْكُمْ‌: «دو مرد عادل از خودتان را گواه گيريد- طلاق: ٢»؟.

٨- و از فرد خنثى (فردى كه جنسيّت او نامعلوم است) و كلام على ٧ كه گفته: «از ناحيه‌اى كه ادرار مى‌كند ارثيه‌اش مشخّص مى‌شود»، در اين صورت هنگام بول نمودن چه كسى به او نگاه كند؟ چه بسا كه زن باشد و مردان بدو نگاه كنند، يا مرد باشد و زنان بدو نظر افكنند، كه هيچ يك از آن دو جايز نيست، و گواهى خود او هم چون ذى نفع است پذيرفته نيست، پس چه بايد كرد؟.

٩- و از فردى كه بر گلّه‌اى گوسفند سررسد و ببيند چوپانى بر يكى از گوسفندان جهيده، و با ديدن او، گوسفند را رها نمايد و آن بميان گلّه رود، حال چگونه آن گوسفند ذبح شود، و آيا خوردن گوشتش جايز است يا نه؟.

١٠- و سؤال ديگر او از نماز صبح بود كه چرا قراءت [حمد و سوره‌] در آن با صداى بلند خوانده مى‌شود با اينكه از نمازهاى روزانه بحساب مى‌آيد- و قراءت حمد و سوره تنها در نمازهاى شبانه بلند خوانده مى‌شود-؟.

١١- و از اين سخن على ٧ در باره ابن جرموز، كه «قاتل زبير را بدوزخ بشارت ده»، در حالى كه خود او امام و پيشوا بود ولى ابن جرموز را نكشت؟.

١٢- و اينكه على ٧ در جنگ صفّين افراد مهاجم و فرارى و نيز زخميها را تماما كشت و همه را اين گونه فرمان داد و به هيچ يك امان نداد، ولى رفتار او در جنگ جمل غير از اين بود كه نه فرارى را كشت و نه بر زخمى تنگ گرفت و به همان شيوه فرمان داد، و [پس از خاتمه نبرد] فرمود: «هر كس به خانه‌اش رود در امان است، و هر كس سلاح خويش بر زمين نهد در امان است»، چرا اين گونه عمل كرد- اگر حكم نخست صحيح بود پس بايد حكم دوم غلط باشد-؟ ١٣- و در مورد كسى كه خود به عمل لواطى كه مرتكب شده اعتراف كند، آيا حدّ بر او جارى مى‌شود يا نه؟.

[١] متن آيه بزعم سائل ترجمه شده، و إلّا ترجمه صحيح آن اين است كه:« يا آنان را پسران و دختران هر دو مى‌دهد».