كه سراى دنيا تنها ساعتى باشد كه آنچه گذشته عارى از هر شادى و غمى است، و آينده‌اش مجهول است، پس بر اين ساعت كه در آنى آن گونه صبر كن كه گويا ديگران آرزوى مقام تو را دارند.

اى هشام؛ سراى دنيا به مانند آب دريا است، كه هر چه فرد تشنه از آن بنوشد تشنه‌تر شود تا آنجا كه هلاكش سازد.

اى هشام؛ از فخر فروشى بپرهيز، كه هر كس در دلش همسنگ دانه‌اى كبر و فخر باشد به بهشت در نيايد، كبر و بزرگى حشمت الهى است، و هر كس با رداى عزّت و بزرگ منشى خدا؛ با او ستيزه كند وى را به رو در آتش افكند.

اى هشام؛ از ما نيست كسى كه روزانه از خود حساب نكشد، تا چون كردار شايسته‌اى كرده بر آن بيفزايد، و چون از او خطائى سر زده از خدا طلب آمرزش كند و بسويش بازگردد.

اى هشام؛ دنيا بصورت زنى نابينا بر حضرت مسيح ٧ مجسّم شد، پس آن حضرت ٧ از او پرسيد: چند شوهر كرده‌اى؟! گفت: بسيار، پرسيد: آيا همگى طلاقت داده‌اند؟ گفت: نه، بلكه همه را كشتم، حضرت مسيح ٧ فرمود:

پس واى بحال شوهران زنده‌ات، كه چگونه از گذشتگان عبرت نمى‌گيرند! اى هشام، بتحقيق روشنى بدن در چشم است و چون چشم بينايى داشت تمام بدن روشن است، و بى‌شكّ عقل و خرد روشنائى روح و جان است، كه چون بنده‌اى عاقل و خردمند باشد به پروردگار خود آشنا است، و چون او را بشناسد دين خود را درك كند، و اگر با پروردگارش آشنا نباشد هيچ دينى برايش نپايد، و همچنان كه جسم جز با روح قوامى ندارد، دين نيز جز با نيّتى صادق نپايد، و نيّت صادق نيز جز با عقل و خرد عارى از هر ثبات و پايدارى است.

اى هشام؛ كشت و زراعت در زمين هموار مى‌رويد نه در سنگ سخت، و حكمت نيز مقيم دل متواضع مى‌شود نه دل متكبّر گردن كش، زيرا خداوند تواضع و فروتنى را ابزار عقل و خرد قرار داده، و تكبّر را ابزار جهل و نادانى. آيا ندانى كسى كه سر به سقف كوبد سر خود را بشكند، و كسى كه سر فرو آرد در سايه سقف نشيند؟ و آن نيز [از سرما و گرما] محفوظش بدارد. و همچنين هر كس كه در برابر خدا فروتنى نكند همو پست و خوارش سازد، و كسى را كه تواضع كند عزيز