امانت را به صاحبانش- هر چند قاتلين انبياء باشند- بازگردانيد. هنگام ورود به بازار و محلّ كسب بسيار ياد خدا باشيد، و نيز زمانى كه مردم همه مشغول خريد و فروش هستند، زيرا اين كار موجب جبران گناهان و بركت در خيرات است، و هرگز از بى‌خبران مباشيد. به هنگام حلول ماه رمضان هيچ بنده‌اى را نسزد كه سفر كند به دليل فرمايش خداوند: فَمَنْ شَهِدَ مِنْكُمُ الشَّهْرَ فَلْيَصُمْهُ‌ يعنى: «پس هر كس از شما اين ماه را دريابد بايد آن را روزه بدارد- بقره: ١٨٥». در نوشيدن مشروب و مسح نمودن بر روى كفش هيچ گونه تقيّه‌اى نيست. مبادا در باره ما غلوّ كنيد! ما را بندگانى مخلوق محسوب داريد آنگاه (در اين چارچوب) هر چه مى‌خواهيد در فضل ما بگوئيد. هر كس كه ما را دوست دارد پس بايد كردارش را در سايه پرهيزگارى منطبق با كردار ما سازد، زيرا پرهيزگارى برترين مايه نجات در سراى دنيا و آخرت است. هرگز با فرد بدگوى ما همنشين مشويد، و در حضور دشمنانمان علنى از ما تعريف نكنيد تا با اين كار دوستى ما را آشكار نموده و خود را در نزد حاكمتان خوار سازيد. خود را موظّف به راستگوئى كنيد كه (راستگوئى) موجب نجات است. بدان چه نزد خداست اشتياق ورزيد و خواهان رضا و طاعتش باشيد، و بر اين دو پايدارى نمائيد. و براى مؤمن چقدر زشت است كه رسوا و بى‌آبرو وارد بهشت شود. روز قيامت به سبب اعمال ناشايستى كه از پيش فرستاده‌ايد در مسأله شفاعت ما را به زحمت نيندازيد، و در آن روز خود را در نزد دشمنانتان رسوا مسازيد، و يك ديگر را به جهت مسائل ناچيز دنيائى در جايگاهى كه در نزد خداوند داريد دروغگو معرّفى مكنيد. اوامر الهى را بكار گيريد زيرا ميان شما و تمايلات و آرزوها جز مأمور خدا[١] فاصله‌اى نيست. و آنچه نزد خداست بهتر و ماندنى‌تر است، و قسم به خدا كه آن بنده را چنان مژده‌اى رسد كه ديدگانش روشن و مشتاق ديدار خداوند گردد. و هرگز برادران ايمانى ناتوانتان را خوار مسازيد، زيرا هر كس كه مؤمنى را كوچك كند خداوند او را ذليل نمايد، و روز قيامت خداوند آن دو را به هم نرساند مگر اينكه توبه كند. وقتى كسى به نيازمندى برادرش پى برد او را مجبور به پرداخت بدهيش مكند. به ديدار هم رويد و به‌

[١] مراد فرشته مرگ و يا خود مرگ است.