(و به گرداب تباهى اندازد)، و اگر مرتكب گناهى شدى زود آن را با توبه پاك ساز، با آن كه تو را امين شمرد خيانت نكن هر چند او به تو خيانت كرده باشد، و رازش را فاش مساز هر چند كه او خود فاش كند، و به اميد و آرزوى بيشتر؛ خطر را بر خود مپذير، و درخواست كن، زيرا آنچه برايت مقدّر شده بتو ميرسد، با سرفرازى بگير و بخوبى بخشش كن و به مردم سخن خوش و نيكو بگو.

و براستى اين چه سخن حكيمانه و جامعى است: اينكه بر مردم بپسندى آنچه بر خود مى‌پسندى بپسند و آنچه براى خود روا ندارى براى مردم نيز روا مدار، همانا كم اتّفاق مى‌افتد كه تو در اثر شتابزدگى بر كسى از پشيمانى در امان بمانى مگر بر او نيكى كنى.

و بدان كه از نشانه‌هاى بزرگوارى و شخصيّت وفاى به عهد و پيمان و دفاع و حمايت از خانواده است، و روى گرداندن علامت دشمنى است، و بهانه‌گيرى زياد نشانه بخل و تنگ نظرى است. و همانا دريغ داشتن از برادرت همراه لطف و مهربانى از بخشش با ترشروئى بهتر است، صله رحم نشانه بلند نظرى و بخشندگى است، هنگامى كه پيوند فاميلى خود را گسستى ديگر چه كسى مى‌تواند به تو اميدوار يا به پيوندت اعتماد كند؟! تهمت زدن موجب قطع رابطه است، چون برادرت پيوندش را از تو گسست تو خود را به پيوند با او وادار، و چون از تو رو گرداند مهربانى و احوالپرسى پيش آر، و چون بخل ورزد از بخشش دريغ مدار، و هنگام دورشدنش به نزديكى با او، و به وقت سختيگيريش از نرمى نمودن، و به هنگام خطا كردن از عذر خواهى كوتاهى مكن، تا آنجا كه گويا تو بنده او و او ولى نعمت توست، و مبادا اين نيكى را آنجا كنى كه نبايد يا در باره آن كس كه نشايد، هرگز دشمن دوستت را به دوستى مگير، كه در اين صورت با دوستت دشمنى كرده‌اى، فريبكارى مكن زيرا كه آن خوى لئيمان است، و نصيحتى كه به برادرت مى‌كنى- در خوبى باشد يا از زشتى- بايد خيرخواهانه و بى‌غرض باشد، و در هر حال با او مساعدت كن، و به هر سو كه رو كند همراهش باش، و هرگز خواهان مجازاتش مباش اگر چه خاك به دهانت پاشد، با دشمنت به بخشش رفتار كن كه آن بهتر و شيرين‌ترين پيروزى است، با خوش اخلاقى خود را از شرّ مردم محفوظ بدار، و خشم خود را فرو خور، كه من جرعه‌اى شيرين‌تر از آن ننوشيدم و پايانى گواراتر از آن نديدم، از برادرت به محض شك و ترديد مبر، و بدون دلجوئى از او مگسل، و با كسى كه با تو درشتى كرد نرمخوئى كن؛ باشد كه بزودى او هم با تو نرم شود، چه‌