تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٠٦ - سخنانى كوتاه از امير مؤمنان

اعمالشان را از رفتار پنهانى كه با او داشتند پر سازد[١].

١٥٧- رفتار خود را در پرتو خوبيها در بند نمائيد، و به جانب نيكيها رهبرى كنيد، و نفس خود را به حلم و بردبارى عادت دهيد، و بر آنچه كه ديگران را بر شما و حقّتان برترى مى‌دهند پايدارى كنيد، و در رفتار با مردم وسواس بخرج مدهيد [زياد دقيق مشويد]، و شخصيت خود را در پرتو تغافل و بى‌توجّهى از امور پست گرامى بداريد. نگاه و چشمداشت افراد ناتوان را با اعتبار و آبروى خود دريابيد، و اگر از رسيدن به آنچه بدان اميد بسته‌اند وامانديد؛ با كمك و امدادى به فريادشان برسيد. و از آنچه كه از شما پنهان است كاوشگر مباشيد كه در اين صورت امور پوشيده از شما و نهان افزون گردد. از دروغ و خلاف حقيقت پرهيز كنيد، زيرا كه آن از لحاظ پايه و مرتبه از پست‌ترين آداب و رفتار است، و آن، نوعى از تبهكارى و گونه‌اى از پستى و بى‌مايگى است. خويش را با عدم موشكافى و كنجكاوى در امور بى‌ارزش ارجمند بداريد.

١٥٨- معيّن بودن زمان مرگ (اجل) از هر تعويذ و حرزى كافى است. زيرا هيچ فردى از مردم نيست جز آنكه افرادى نگهبان از جانب خدا مراقب اويند تا نه در چاه افتد، و نه ديوارى بر او فرو ريزد، و نه حيوان درنده‌اى بدو حمله برد، و هنگامى كه زمان مرگ سر رسد از او كناره گيرند.

[١] ادامه حديث در كتاب« ارشاد القلوب» اين گونه آمده است:

ُ«[ قال المفضّل بن صالح‌] قلت‌[ لأبي عبد اللَّه الصّادق ٧‌]: و كيف ذاك يا مولاى؟! فقال‌: أجلّهم أن تطّلع الحفظة على ما بينه و بينهم»

، يعنى:« مفضّل گويد: به امام صادق ٧ گفتم: اين چگونه است اى مولاى من؟! فرمود: خداوند ايشان را برتر از اين داند كه فرشتگان مراقب را بر آنچه بين او و ايشان است باخبر سازد».