تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٠٥ - سخنانى كوتاه از امير مؤمنان

نااميدشان نساخته است) ١٤٦- خاموشى حكمت است، ترك سخن سلامت (نجات)، و رازدارى پاره‌اى از خوشبختى و سعادت.

١٤٧- تمام كارها در بند و رام تقدير قرار دارد تا آنجا كه آفت و بلا نيز در تقدير است.

١٤٨- مردانگى مرد به حدّ كمال نرسد تا [دانش دين را] دريابد و بفهمد، و در مخارج زندگى ميانه‌روى پيشه سازد، و بر حوادث پايدارى نمايد، و تلخى و تندى برادرانش را گوارا بشمارد.

١٤٩- از صفت مردانگى و جوانمردى سؤال شد، فرمود: عملى در نهان مكن كه در آشكار از آن شرم كنى.

١٥٠- آمرزش خواهى با بجاى آوردن معصيت؛ خود گناهانى جديد است.

١٥١- شناخت معبود را در جان خود ثابت داريد تا حركت اعضا در عبادت خدا سودتان بخشد.

١٥٢- آن كس كه اعمال دينى را براى خوردن برگزيند [و بكار نبندد] نصيبش همان باشد.

١٥٣- ايمان: سخنى است پذيرفته و مقبول، و كردار و عملى است انجام شده، و شناخت و عرفانى است قابل درك.

١٥٤- ايمان بر چهار پايه [استوار] است: ١- توكّل و اعتماد به خداوند، ٢- واگذارى و تفويض كارها به او، ٣- اطاعت محض در برابر فرمان او، ٤- و راضى بودن به قضاى الهى است.

و پايه‌هاى كفر چهار چيز است: ١- رغبت (دلبستگى بدنيا)، ٢- رهبت (ترس از دست رفتن دنيا)، ٣- خشم، ٤- و شهوت.

١٥٥- هر كس كه در دنيا زهد را پيشه خويش ساخت و از خواريش غمين نگشت، و نه براى كسب عزّتش رقابت نكرد، خداوند او را بدون راهنماى از مردمان هدايت كند، و بدون آموختن بياموزد، و حكمت را در سينه‌اش ثابت بدارد (تقويت نمايد) و بر زبانش براند.

١٥٦- به يقين خداوند را بندگانى است كه در نهان، بى‌ريا با او رفتار كردند، و در مقابل خداوند نيز بخوبى از ايشان قدردانى نمود، اينانند كه نامه اعمالشان به روز جزا [از هر گناهى‌] سفيد است و پاك، و چون در پيشگاه خدا ايستند، نامه‌