همانا خداوند همه چيز را آغاز نمود و از آن براى خود هر چه خواست برگزيد و از ميانشان آنچه را كه دوست داشت به خود اختصاص داد. و از بين آنها ايمان را پسنديد و مشتقّ از اسم خود ساخت. و خداوند ايمان را به هر يك از مخلوقاتش كه دوست بدارد ببخشيد. سپس آن را بيان كرد و قوانين و دستوراتش را براى هر كس كه در آن گام نهد سهل و آسان داشت، و پايه‌هايش را براى آن كس كه به سوى آن كناره گيرد استوار ساخت. و آن را مايه عزّت پيروان، و آسودگى واردين، و هدايت اقتداكنندگان، و آرايش زيور خواهان، و آئين دين گروندگان، و پناه پناهندگان، و رشته محكم متمسّكان بدان ساخت، و برهان سخنوران، و شرافت عارفان و حكمت گويندگان، و نور روشنى خواهان و حجّت و دليل مناظره‌كنندگان، و پيروزى احتجاج‌كنندگان، و مايه دانش آموزندگانش قرار داد. و همچنين ايمان را حديث راويانش ساخت و فرمان قاضيان، و مايه خويشتن‌دارى گويندگان و خرد تدبيرگران، و فهم انديشمندان، و يقين عاقلان، و بينش مريدان، و نشانه‌اى براى تيزهوشانش ساخت. و مايه عبرت پند پذيران، و نجات اهل ايمان، و دوستى خداوند براى شايستگان، و مايه تقرّب منتظران، و اعتماد تكيه‌كنندگان، و آسايش آن كسان كه كار خويش به خدا سپارند، و آئين نيكوكاران، و خير شتابندگان، و سپر صابران، و پوشش پرهيزگاران، و تطهير راه يافتگان، و امان مسلمين، و روح و جان راستگويانش ساخت. بنا بر اين «ايمان» ريشه و اصل حقّ است. و ريشه حقّ راهش هدايت است، و صفتش نيكوئى و نشانش بزرگوارى، برنامه‌اش روشن است، مناره‌اش تابان، چراغهايش فروزان، هدف و پايانش رفيع. در ميدان مسابقه پيشرو است، چابكسواران را مهيّا. جايزه‌اش بسيار عالى، ياورانش ديرين و كهن، سوارانش بزرگوار، كردار شايسته راهنماى آن است و پاكدامنى چراغش. مرگ پايان و انجام آن است و سراى دنيا ميدان مسابقه‌اش.

رستاخيز انجمن آن است و بهشت جايزه آن، و دوزخ كيفرش. تقوا و پرهيزگارى ساز و برگ آن است و نيكوكاران سوارانش. پس به سبب ايمان مى‌توان بر كردار شايسته هدايت شد، و در پرتو كردار نيك فقه و دانش رونق گيرد، و آن موجب ترس از مرگ شود، و با مرگ سراى دنيا خاتمه يابد. و با دنيا