٤٩- و أمّا حقّ اهل دينت بطور عموم: حسن نيّت، مهربانى به همگان، و مدارا نمودن با بدرفتارشان، و انس و الفت با آنان، و كوشش در راه اصلاحشان، و تشكّر از اهل احسانشان- چه در حقّ خود و چه در باره تو-، كه بى‌شكّ نيكوكارى به خود- چنانچه آزارش را از تو بازدارد- در اصل احسان به تو مى‌باشد، زحمتش را از تو باز مى‌دارد، و خود را از [آزار] تو حفظ مى‌كند، پس تمام ايشان را مشمول دعاى خود كن، و به همه يارى و كمك نما، و مقام هر يك را در نظر دار و رعايت كن، كهنسال آنان را بجاى پدر، و خردسالشان را بجاى فرزند، و افراد ميان سالشان را بجاى برادر گير، پس چنانچه هر كدامشان بر تو وارد شدند با لطف و مهربانى از او دلجوئى و تفقّد نما، و حقوق برادرى را در باره‌اش رعايت كن.

٥٠- و أمّا حقّ اهل ذمّه و در پناه اسلام: حكم آنان اين است كه آنچه را خدا از ايشان پذيرفته قبول كنى، و به ذمّه و عهدى كه خدا براى ايشان مقرّر داشته وفا نمايى، و در آنچه از ايشان خواسته شده و خود را بر آن مجبور نموده‌اند به همان [قوانين اسلام با اهل ذمّه‌] حكم كنى، و در رفتار با ايشان همان گونه كه خداوند بر تو تكليف نموده عمل كنى، و به احترام ذمّه خدا و وفاى بدان عهد از ستم بديشان پرهيز كنى، و عهد رسول خدا ٦ حائل از ستمكارى با آنان و لازم الوفاء است، زيرا در حديثى به ما رسيده است كه پيامبر فرمود: «هر كس كه به افراد در پناه اسلام (اهل ذمّه) ستم كند من خصم اويم»، بنا بر اين از خدا پروا كن، و لا قوّة إلّا باللَّه.

پس اين پنجاه حقّى بود كه تو را احاطه نموده و بر تو واجب شده، كه در هيچ حالى از آن حقوق خارج نشوى جز آنكه مشمول رعايت و اداى يكى از آنها خواهى شد، و بر اين مهمّ تنها يارى و مدد از خداى جلّ ثناؤه بايد خواست، و لا قوّة إلّا باللَّه و الحمد للَّه ربّ العالمين.

از فرمايشات آن حضرت ٧ در باره «زهد»

علامت و نشان بى‌رغبتان بدنيا و مشتاقان به آخرت؛ رها نمودن هر رفيق و دوست و جدائى از هر همنشينى است كه همفكر با ايشان نيست و خواست ايشان را نميخواهد. هان! بى‌شكّ كسى كه براى پاداش فردا روز مى‌كوشد همو به خوشى نقد دنيا بى‌رغبت است و براى مرگ آماده، و بكار آخرت- پيش از سرآمدن عمر و فرا رسيدن مرگ كه ناگزير از ديدار آن است- كوشنده، و پيش از مرگ هوشيار