«از شما مزدى بر آن (رسالت) نمى‌خواهم، مزد من تنها با كسى است كه مرا آفريده، آيا خرد را بكار نمى‌بنديد- هود: ٥١»، در حالى كه خداوند به پيامبرش مى‌فرمايد: قُلْ لا أَسْئَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْراً إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبى‌: «بگو: بر اين (رسالت) هيچ مزدى از شما نمى‌خواهم، مگر دوستى در باره خويشاوندان [نزديكم‌]- شورى: ٢٣»، و خداوند دوستى با ايشان را واجب نساخت جز آنكه آگاه بوده و مى‌دانست كه هرگز از دين بر نمى‌گردند و هيچ تمايلى به سوى گمراهى نخواهند داشت، و ديگر [در وجوب مودّت‌] اينكه ممكن است فردى دوستدار شخصى باشد ولى فردى از خانواده‌اش او را دشمن بدارد، در نتيجه دل آن فرد [از دوستى او] سالم نخواهد ماند، بنا بر اين خدا خواسته است در دل پيامبر نسبت به مؤمنان هيچ نگرانى و كدورتى نباشد، بهمين خاطر دوستى و مودّت خويشان پيامبر را بر ايشان واجب فرمود، پس هر كس كه بدين امر عمل نمايد، و پيامبر و خاندانش را دوست بدارد امكان ندارد كه پيامبر او را دشمن بدارد، و هر كس كه جز اين كند و اهل بيت پيامبر را دشمن بدارد، در اين صورت بر پيامبر است كه دشمن او باشد، چرا كه آن شخص يكى از واجبات الهى را ترك گفته، با اين حال كدام فضل و شرفى بر اين [فضيلت‌] تقدّم دارد؟

و هنگامى كه اين آيه بر پيامبر ٦ نازل شد كه: «بگو: بر اين (رسالت) هيچ مزدى از شما نمى‌خواهم، مگر دوستى در باره خويشاوندان [نزديكم‌]» آن حضرت در ميان اصحابش برخاسته و پس از حمد و ثناى الهى فرمود: «اى مردم، براستى كه خداوند چيزى را بر شما واجب فرموده، آيا آن را انجام مى‌دهيد؟ هيچ كس پاسخش نگفت، پس روز ديگر براى دومين بار در ميانشان برخاسته و همان سخن سابق را تكرار كرد، و باز هم كسى جوابش نداد. پس روز سوم در ميان ايشان بپاخاسته و فرمود: «اى مردم، آن مطلب نه طلا و نه نقره؛ و نه خوردنى و نه نوشيدنى است» گفتند: اكنون بگو آن چيست؟ پيامبر نيز همان آيه را بر ايشان تلاوت كرد، آنان پاسخ دادند: اگر اين مطلب است؛ بسيار خوب» ولى بيشتر ايشان بدان وعده وفا نكردند.

سپس حضرت رضا ٧ حديثى را از پدر و آباء گراميش از حضرت أبو عبد اللَّه حسين [سيّد الشّهداء] ٧ نقل كرد كه آن حضرت فرمود: «جماعت مهاجر و انصار بنزد پيامبر حاضر شده و گفتند: بى‌شكّ شما در مخارج زندگى و [پذيرائى از] ميهمانانى كه به خدمت شما مى‌رسند مستلزم خرج و هزينه‌اى مى‌باشيد، اين اموال و جانمان در اختيار شما است، هر دستورى كه در باره آنها بفرمائيد، پرخير و مأجور مى‌باشيد، بى‌هيچ مشكل و زحمتى هر چه از آن خواستى ببخش و