آيه‌اى واضحتر در قرآن سراغ دارى؟ فرمود: آرى، بگوئيد ببينم در آيات‌ يس* وَ الْقُرْآنِ الْحَكِيمِ* إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ‌: «يا، سين* سوگند به قرآن با حكمت* كه همانا تو از فرستادگانى* و براه راستى»، [بگوئيد كه‌] مراد و منظور از ياسين چيست؟ علما گفتند: بى‌هيچ شكّى «ياسين» محمّد است، حضرت فرمود: خداوند از اين بابت به محمّد و آل محمّد آنچنان فضلى عطا فرموده كه هيچ انديشمندى با انديشه و تفكّر كنه آن را درنيابد، چرا كه خداوند جز بر پيامبران عليهم السّلام بر هيچ كس سلام نفرستاده است، خداى تبارك و تعالى فرموده: «سلام بر نوح در ميان جهانيان- صافّات: ٧٩»، و نيز: «سلام بر ابراهيم- صافّات: ١٠٩»، و همچنين فرموده: «سلام بر موسى و هارون- صافّات: ١٢٠»، ولى نفرمود: سلام بر آل نوح، و سلام بر آل ابراهيم، و نفرمود: سلام بر آل موسى و هارون، بلكه خداوند عزيز و جليل فرموده: سلام على آل ياسين: «سلام بر آل ياسين- صافّات: ١٣٠»، و مراد از آن آل محمّد است.

مأمون گفت: براستى دريافتم كه شرح بيان اين مطلب در معدن نبوّت است.

اين هفتم.

و امّا هشتم: اين كلام خداى عزيز و جليل است: وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌: «و بدانيد كه هر چه به چنگ آريد، پس پنج يك آن براى خداى و پيامبر و خويشان [پيامبر] [و يتيمان و تهيدستان و در راه ماندگان‌] است- انفال: ٤١»، و خداوند در اين آيه سهم خويشان [پيامبر] را قرين سهم خود و پيامبرش ساخته، اين وجه تمايزى ميان «آل» و «امّت» است، چرا كه خدايشان را در مكانى جاى داده، و تمام مردم را در مكانى نازلتر، و براى آنان همان پسنديده كه براى خود پسنديده، و در همان خصوصيّت ايشان را برگزيده و انتخاب نموده است و نخست از خود آغاز نموده، و بعد پيامبر را آورده، سپس به خويشاوندان [پيامبر] در هر فى‌ء و غنيمتى پرداخته، و غير از آن هر آنچه خداى عزّ و جلّ براى خود پسنديده براى ايشان نيز پسنديده است، و فرموده- و گفتارش حقّ و درست است-: وَ اعْلَمُوا أَنَّما غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْ‌ءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَ لِلرَّسُولِ وَ لِذِي الْقُرْبى‌ اين براى ايشان تأكيدى شديد و دستورى دائمى تا روز قيامت در كتاب ناطق خداوند، كه «باطل (كاهش، و افزايش و نادرستى) از پيش آن و از پس آن (در حال و آينده) بدان راه نيابد، و فرو فرستاده‌اى است از سوى [خداى‌] با حكمت و ستوده» و امّا آن قسمت از آيه كه فرموده: «براى يتيمان و تهيدستان»، هر گاه يتيم يتيميش بپايان رسد (يعنى: بالغ شود) از مصرف غنائم خارج شده و