پيشگان بر شما قدرت يافتند، و در خاموش ساختن نور پيامبرتان كوشيدند، و خدا ما را كافى است، بر او توكّل كرده‌ايم، و به سوى او بازگشتيم، و بازگشت [همه‌] به سوى اوست.

يك نصيحت و اندرز

شما را به تقواى الهى سفارش مى‌كنم، و از روزهاى [سخت و ناگوار] او برحذر مى‌دارم، و نشانه‌هايش را در معرض ديد همگان قرار مى‌دهم، گويا [زمان مرگ‌] كه وحشت خيز است و بيم آور با ورود ترسناك و فرود ناخوشايند، و طعم تلخش در رسيده! تا به روحتان درآويزد، و ميان شما و عمل جدائى اندازد، پس در پرتو سلامتى بدن در مدّت عمر شتاب كنيد، گوئى چنان است كه شما بى‌توجّه مورد شبيخون و در معرض حوادث ناگهان آن واقع شده‌ايد، پس شما را از بيرون به داخل زمين، و از بالا به قعر آن مى‌كشد؛ و از دلبستگى بديگران به تنهائى سوق مى‌دهد، و از آسايش و روشنائى به تاريكى مى‌كشد، و از گشايش و وسعت به تنگى و ضيق منتقل مى‌سازد. آنجا كه نه خويشاوندى ديدار شود، و نه بيمارى عيادت، و نه فريادى اجابت. اميدوارم كه خداوند ما و شما را بر ترس و وحشت آن روز ياريمان فرمايد، و از مجازات و كيفرش نجات دهد، و از پاداش فراوانش بهره‌مند سازد.

اى بندگان خدا، اگر اين سرا منتهاى مقصد، و پايان مسيرتان بود، همان انسان را از جهت اشتغال بس بود كه تمام اندوهش را مخصوص آن سازد، و آن را بكلّى از ياد ببرد، و زحمتش را در پى رهائى از آن افزون سازد، پس چگونه؟ در حالى كه پس از اين در گرو كردار خويش است، و براى رسيدگى به حسابش بازداشت مى‌شود، نه او را وزيرى است كه مانع گرفتاريش شود، و نه يار و مددكارى كه از او حمايت كند، و در آن روز ديگر هيچ كس را كه پيش از آن ايمان نياورده، يا در حال ايمانش كار نيكى نكرده، ايمان آوردنش سود ندارد، بگو منتظر باشد كه ما نيز منتظريم و چشم براه. شما را سفارش به تقواى الهى مى‌كنم كه بى‌شكّ خداوند تعهّد نموده كه هر كس از او پروا كند حالش را از ناخوشى به آنچه خوش دارد تغيير دهد، و از جايى كه گمان ندارد روزى رساند. مبادا از شمار افرادى باشيد كه از گناهان مردم در خوف و هراسند، امّا از كيفر گناه خود آسوده خاطرند و ايمن، كه يقينا خداى تبارك و تعالى در مورد بهشت خود فريب نخواهد خورد، و دسترسى به آنچه كه نزد خداوند است تنها در پرتو طاعت او نهفته است، إن شاء اللَّه.