تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٩٧ - سخنانى كوتاه از امير مؤمنان

است. و بر حذر باشيد از اخلاق پست و نكوهيده كه آن، فرد محترم را خوار نمايد و عزّت و سرافرازى را تباه سازد ٩٠- قناعت پيشه دار تا عزيز و نيرومند گردى.

٩١- صبر همچون سپرى در برابر نادارى است، و حرص نشانه تهيدستى. و عدم اظهار نادارى خوددارى از نيازمندى است. پند و اندرز پناهگاه كسى است كه بدان پناه برد.

٩٢- هر كس كه لباس دانش او را در برگيرد مردمان عيب او نبينند.

٩٣- فرد حسود خوشى ندارد، و فرد ملول دوستى. و دروغگو مردانگى (نه حسود خوشى دارد و نه ملول دوستى، و نه دروغگو مردانگى) ٩٤- براى عزّت خود نماز تراويح را بصورت فرادى بخوانيد.[١] ٩٥- هر عزيزى كه زير سلطه قدرتى قرار گيرد ذليل و خوار شود.

٩٦- دو چيز مردمان را هلاك ساخته است: ترس از بينوائى، و جستن فخر و سربلندى.

٩٧- اى مردم، از دوستى دنيا برحذر باشيد، چرا كه آن سرآغاز هر گناهى است، و محلّ ورود هر گرفتارى، و ريسمان هر فتنه، و موجب هر بلا و آفتى است.

٩٨- تمام خير در سه خصلت گرد آمده است: نگريستن، و لب فرو بستن، و سخن گفتن. پس هر نگاهى كه تهى از عبرت باشد بى‌توجّهى است و سكوتى كه خالى از انديشه باشد بى‌خبرى است، و هر سخن عارى از يادآورى (ذكر) ياوه و چرند است (پوچ و بى‌نتيجه است)، پس خوشا به حال كسى كه نگاهش مايه عبرت است و سكوتش انديشه، و سخن گفتنش يادآورى و ذكر است، و نيز بر گناهان [خود] بگريد، و مردم از شرّش در امان باشند.

٩٩- بسيار از اين انسان در شگفتم! خرسند به دستيابى چيزى است كه از دستش نميرفت، و غمگين به جهت از دست دادن چيزى كه آن را بدست نمى‌آورد.

و اگر مى‌انديشيد تشخيص مى‌داد و مى‌فهميد كه آن تدارك شده است و روزى و قوت بر او تقدير گرديده است، بنا بر اين بر آنچه برايش ميسور بوده بسنده كرده، و در معرض ناملايمات هم قرار نمى‌گرفت.

[١] مراد از تراويح، نمازهاى نافله‌اى است كه در ماه رمضان خوانده مى‌شود، و دستور اكيد پيامبر و اهل البيت ٧ به فرادى خواندن آن است.