٨٥- ابتداى گسستن و از ياران بريدن خموشى و لب فرو بستن است. بر حال كسى كه زود رنج است افسوس مخور. زشت‌ترين نوع تلافى، مجازات كردن به بدى گفتن است. به بدى كردن است.

٨٦- نخستين [ارمغان‌] خودپسندى تباه نمودن خرد است. هر كس كه بر زبان خويش غالب آيد از [شرّ] آن در امان بماند. كسى كه در پى اصلاح رفتارش نباشد سختى و بلايش بسيار گردد، هر آن كس كه بدخو باشد خانواده‌اش از او بستوه آيند.

گاهى سخن نابجائى نعمتى را بر باد دهد. سپاسگزارى مانع هر فتنه‌اى است.

آبرودارى رأس مردانگى است. وكيل و شفيع هر گناهكارى فروتنى است.

حقيقت هر دورانديشى درنگ نمودن و توقّف به هنگام بدگمانى و شكّ است.

گنجينه‌هاى روزى و قوت در گشاده‌روئى نهفته است.

٨٧- گرفتاريها بطور برابر و يكسان در بين مردمان تقسيم شده است. در حالى كه باب توبه گشوده است هيچ نااميدى و يأسى از گناه خويش به دل راه مده! هدايت و ارشاد در ناسازگارى با شهوت نهفته است. سرانجام هر آرزوئى مرگ است. به آدم بخيل نگاه كردن و سرمشق قرار دادن او؛ بيرحمى و سنگدلى پديد آرد، و نگريستن به نادان ديده را تاريك مى‌سازد. سخاوت و بخشندگى نشانه زيركى است، و پستى و فرومايگى از بى‌خبرى.

٨٨- تهيدستى مرگ بزرگتر است. و كمى [تعداد] خانواده يكى از دو راحتى است و نيمى از خوشى، و غم نيمى از پيرى. آن كس كه ميانه روى پيشه سازد بينوا نشود. كسى كه نظرخواهى كند به تباهى نيافتد. احسان و نيكوكارى جز براى افراد خانواده‌دار و ديندار شايسته نيست، خوشبخت كسى است كه از ديگران عبرت گيرد [نه از خود]. زيان ديده و گول خورده نه در خور ستايش است و نه شايسته پاداش. هيچ كار نيكوئى از بين نرود، همچنان كه هيچ گناهى فراموش نگردد.

٨٩- نيكوكارى كنيد تا ستوده شويد. سپاسگزارى را شعار خود سازيد تا [خردمندان‌] با شما معاشرت كنند. سخن بيهوده را كنار نهيد تا سبك مغزان از شما دور گردند. همنشين را گرامى داريد تا محفل شما آباد بماند. از همگنان حمايت كنيد تا همسايگى با شما اختيار شود. با مردم از جانب خود به عدالت و داد رفتار كنيد تا به شما اعتماد شود. و بر شما باد به رعايت اخلاق پسنديده كه آن بزرگى شأن و مقام‌