٢٩- كسى كه هر چه هوس كند بخورد، و هر آنچه دوست داشت بپوشد، و هر مركبى كه دلخواهش بود سوار شود، خداوند به او نظر رحمتى نخواهد كرد تا اينكه (لباس) بر كند يا (هوى و هوس) ترك گويد.

٣٠- مؤمن در مثل به مانند خوشه گندم است، كه يك بار خم و دگربار برپا ايستد، و كافر در مثل مانند درخت صنوبر پيوسته برپا و بى‌إدراك است.[١] ٣١- و از آن حضرت ٦ سؤال شد: گرفتارترين مردم در دنيا كيست؟

فرمود: پيامبران، سپس افضل ايشان، (به ترتيب هر كه برتر مبتلاتر). و مؤمن به اندازه ايمان و كردار شايسته‌اش گرفتار شود، پس آنكه ايمانش صحيح و كردارش شايسته گرفتاريش سخت‌تر است، و هر كه ايمانش ناچيز و كردارش پست‌تر گرفتاريش كمتر است.

٣٢- اگر دنيا در نزد خدا به اندازه بال پشه‌اى ارزش داشت از آن به كافر و منافقى هيچ نمى‌داد.

٣٣- دنيا دست به دست مى‌چرخد، آنچه براى تو باشد با هر سستى و ضعفى به تو خواهد رسيد، و آنچه به زيان توست به زور و توان دفع آن نتوانى، و هر كه اميد خويش از چيزهاى از دست رفته قطع كند بدنش آرام گيرد. روشن باد ديده كسى كه به نصيب الهى ساخته و خشنود است! ٣٤- همانا به خدا سوگند هيچ كردارى كه شما را جهنّمى سازد نبود مگر شما را بدان آگاه و از آن باز داشتم، و نيز هيچ كردارى كه شما را بهشتى كند نبود مگر بدان آگاه و به انجامش واداشتم. و بدانيد روح الأمين (جبرئيل) بر دل من الهام كرد كه: «هرگز بنده‌اى نميرد مگر اينكه تمام روزى خود را دريافت دارد»، پس در طلب روزى زياده‌روى نكنيد، و دير رسيدن روزى شما را وادار نكند سهم خود را در نزد خدا از راه حرام جوئيد، زيرا آنچه نزد اوست فقط از راه فرمانبرى به دست آيد.

٣٥- خداوند دو آهنگ را دشمن دارد: شيون به هنگام گرفتارى، و نى زدن‌

[١] بعضى از شرّاح گويند: يعنى شخص با ايمان پيوسته مبتلا به بلا است و در اثر كم طاقتى به چپ و راست مى‌چمد و به درگاه خدا پناه مى‌برد، أمّا كافر چون تير كنار ديوار هميشه به يك حال است، نه خودش آسيبى مى‌بيند و نه كسانش، تا وقتى كه ناگهان از پا درآيد.