حقّ گوئيد تا بدان شناخته شويد. و بدان عمل كنيد تا از اهل آن به شمار آئيد. امانت را به آن كس كه به شما اطمينان كرد باز گردانيد. با آنان كه از شما بريده‌اند صله رحم كنيد. به آنان كه از شما دريغ داشته‌اند احسان نمائيد. و هر گاه پيمان بستيد پس بدان وفا كنيد، و در هنگام قضا عادل باشيد، و چون ستم ديديد صبر كنيد. و هر گاه بدرفتارى شديد درگذريد و چشم پوشيد همان گونه كه دوست داريد از شما نيز درگذرند. به پدران مباهات مكنيد و مباليد، وَ لا تَنابَزُوا بِالْأَلْقابِ بِئْسَ الِاسْمُ الْفُسُوقُ بَعْدَ الْإِيمانِ‌ يعنى: «و يك ديگر را به لقبهاى بد مخوانيد، بدنامى است نام كردن [مردم‌] به بدكردارى پس از ايمان آوردن [آنان‌]- حجرات: ١١»، و با يك ديگر شوخى مكنيد، و به هم خشم مگيريد، و بر هم فخر مفروشيد، وَ لا يَغْتَبْ بَعْضُكُمْ بَعْضاً أَ يُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَنْ يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتاً يعنى: «و پشت سر يك ديگر بدگوئى (غيبت) مكنيد، آيا يكى از شما دوست دارد كه گوشت برادر مرده خود را بخورد؟- حجرات: ١٢»، و به هم حسد مورزيد، زيرا حسد ايمان را تباه سازد همان طور كه آتش هيزم را، و با هم دشمنى مكنيد كه آن ويران‌كننده است‌[١].

سلام كردن را در جهان آشكار سازيد، و تحيّت را بهتر از آن پاسخ گوئيد، بر دردمندان و يتيمان رحم آريد، و ناتوان و ستمديده و وامداران (بدهكاران) و تاوان‌زدگان (هر كس كه خانه‌اش سوخته يا سيل مالش را برده)، و در راه خدا (هزينه جهاد) و در راه ماندگان، و سائلان، و در آزادى بردگان، و بردگانى كه با مولاى خود قرار آزادى بسته‌اند، و درماندگان را يارى رسانيد. و ستمديده را يارى كنيد و حقوق واجب را پرداخت نمائيد، جان خود را در راه خدا به جهاد و كوشش واداريد چنان كه سزاوار است، زيرا كه او مجازاتش سخت است، و در راه خدا به جهاد پردازيد. مهمان را پذيرائى كنيد. وضو را نيكو داريد، و نمازهاى پنجگانه را در وقتشان بخوانيد، زيرا هر يك در نزد خدا مقام و جايگاهى دارد.

فَمَنْ تَطَوَّعَ خَيْراً فَهُوَ خَيْرٌ لَهُ‌ فَإِنَّ اللَّهَ شاكِرٌ عَلِيمٌ‌ يعنى: «پس هر كس كه به خواست خود كار نيكى كند بر او بهتر است» «همانا خداوند قدردان و داناست- بقره: ١٨٤، ١٥٨». وَ تَعاوَنُوا عَلَى الْبِرِّ وَ التَّقْوى‌ وَ لا تَعاوَنُوا عَلَى الْإِثْمِ وَ الْعُدْوانِ‌

[١] حالقه به آن خصلت زشت و ناپسندى اطلاق مى‌شود كه هر خصلت پسنديده‌اى را محو و نابود كند.