پس تو را ابتدا به رعايت تقواى الهى، و سپس به اين نه صفت و خصلتى كه خلاصه و نتيجه اسلام است سفارش مى‌كنم: از خدا بترس، و در راه خدا از مردم مترس. و بهترين گفتار آن است كه كردار تصديقش نمايد. و هرگز در يك موضوع دو گونه حكم و داورى مكن كه كار بر تو مختلف شود و از مسير حقّ منحرف گردى. آنچه براى خود و خاندانت دوست مى‌دارى براى همه مردمت نيز دوست بدار، و آنچه براى خود و خاندانت نمى‌پسندى براى ايشان نيز ناخوش دار.

دليل و برهان را نزد خداوند تقويت نماى و امور مردمت را اصلاح كن. و براى رسيدن به حقّ در مشكلات تن در ده، و در راه خدا از سرزنش هيچ ملامتگرى مهراس و شخص خود را آماده ساز، و هنگامى كه فرد مسلمانى با تو مشورت كرد خيرش را بگو، و شخصيت خود را براى دور و نزديك از مسلمانان سرمشق و مقتدا كن. به كار نيك و پسنديده فرمان ده، و از كار زشت و ناپسند باز دار، و بر آنچه به تو رسد شكيبائى كن، كه اين از كارهاى استوار است. سلام و رحمت و بركات الهى بر تو باد.

از سخنان آن حضرت ٧ در باره: «زهد» و «نكوهش دنيا و سود آن»

من شما را از دنيا برحذر مى‌دارم، زيرا كه آن در عين اينكه شيرين و با طراوت است، در لابلاى شهوات قرار گرفته، و به جهت نقد بودنش جلب توجّه گرديده، و با آرزوهاى دراز قرين گشته، و با فريب و نيرنگ آرايش يافته، نه شاديش پايدار است و نه از گزند و آسيبش كسى در امان. نيرنگ باز است و زيان بار، زوال پذير است و نابودشدنى، خورنده است و پر هلاكت. هر چند هم به آرزوى دنياپرستان جامه عمل بپوشاند و موجبات خشنوديشان را فراهم سازد باز هم بيش از آنچه كه خداوند سبحان در قرآن معرّفيش نموده نخواهد بود كه فرموده: كَماءٍ أَنْزَلْناهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَباتُ الْأَرْضِ فَأَصْبَحَ هَشِيماً تَذْرُوهُ الرِّياحُ وَ كانَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ مُقْتَدِراً يعنى: «مانند آبى است كه آن را از آسمان فرو فرستاديم، پس گياه زمين با آن بياميخت [و روئيد]، سپس [چنان‌] خشك و شكسته شود كه بادها آن را پراكنده گرداند. و خداى بر هر چيزى تواناست- كهف: ٤٥». ديگر آنكه هيچ كس از دنيا شادى و سرورى نديده جز اينكه بدنبال‌