فرمان من اطاعت شود، زيرا كه اين عقيده موجب سياهى دل و سستى دين و فتنه انگيزيست، بنا بر اين از بدبختى و عواقب آن به خدا پناه بر. و هر گاه قدرتى كه از آن برخوردارى موجب خودپسنديت گشت و به سبب آن حسّ بزرگى و سرفرازى در تو جلوه كرد در اين زمان بى‌درنگ به عظمت و شكوه ملك خدا كه بر تو حاكم است بنگر، و توانائى او را بر آنچه از آنها بى‌بهره‌اى بياد آر، زيرا كه اين كار به بلند پروازيهاى تو پايان مى‌بخشد، و از تندرويهايت مى‌كاهد، و عقل از دست رفته را به تو باز مى‌آورد، و مبادا خود را با خدا در عظمت برابر بخوانى، و در توانائى خود را همانند او دانى، كه او هر گردنكشى را خوار گرداند و هر خرامنده نازنده‌اى را بى‌مقدار سازد.

نسبت به خداوند و نسبت به مردم از جانب خود؛ و از جانب افراد خاصّ خاندانت، و از جانب رعايائى كه به آنان علاقمندى انصاف بخرج ده، كه در غير اين صورت ستم نموده‌اى، و هر كس كه به بندگان خدا ستم كند، خداوند پيش از بندگانش دشمن او خواهد بود، و هر آن كس كه خدا با او خصومت ورزد حجّت و دليلش را باطل سازد، و چنين آدمى پيوسته مورد خشم خداست تا اينكه دست از ستمكارى بكشد و توبه نمايد. هيچ چيزى مانند اصرار بر ستمكارى موجب دگرگونى نعمت خدا نيست، چرا كه خداوند آه و ناله مظلومان را مى‌شنود و در كمين ستمكاران است، و هر كس كه اين چنين باشد در سراى دنيا و آخرت در گرو نابودى است.

و بايد محبوبترين كارها نزد تو امورى باشد كه نه از حقّ بگذرد و نه فروماند، و عدالتش همگانى‌تر باشد و ملّت را دلپذيرتر، كه ناخشنودى عمومى، خشنودى خاصّان را بى‌اثر گرداند، و خشم نزديكان خشنودى همگان را زيانى نرساند، و هيچ يك از افراد ملّت چون خاصّان والى هنگام فراوانى نعمت براى او گرانبارتر، و در موقع سختى و گرفتارى كمك و همكاريشان كمتر، و از انصاف گريزانتر، و در خواهش اصرارشان بيشتر، و در هنگام بخشش سپاسگزاريشان كمتر، و در موقع دريغ و منع عذر ناپذيرتر، و در برابر حوادث روزگار كم صبر و ناپايدارتر، نيست. ولى پايه دين و جمعيت مسلمانان و ذخيره دفاع از دشمنان تنها توده ملّت هستند، بنا بر اين بايد هواخواه آنان باشى و توجّه خود را به كارهائى كه بهره‌اش همگانى‌تر و سرانجامش بهتر باشد مصروف دارى، و لا قوّة إلّا باللَّه.

و بايد دورترين مردم از تو و مبغوضترين آنان در نزد تو افرادى باشند كه به‌