آنچه سودش به تو برسد بينا گردانند. و به پارسايان و راستگويان و خردمندان و مردم خانواده‌دار بپيوند، و ايشان را چنان تربيت كن كه زبان به تعريف بى‌حدّ تو نگشايند، و براى كارى كه نكرده‌اى بيهوده نستايند. زيرا ستايش بسيار خودپسندى آورد و والى را به وادى غرور كشد، و پذيرش آن موجب دشمنى خداوند است.

مبادا افراد نيكوكار و بدكار در نظرت به يك پايه باشند، كه اين شيوه باعث كم رغبتى نيكوكار در نيكى و دليرى و تشويق بدكاران در زشتكارى است، و با هر كدامشان همان گونه كه در خور او است رفتار كن، و اين نشانگر نوعى ادب از جانب توست كه خداوند تو و يارانت را به آن سود بخشد.

سپس بدان كه هيچ چيز بهتر از نيكى كردن به ملّت و پائين آوردن هزينه زندگى، و كمى اجبارشان به كارى كه مسئول آن نيستند، موجب خوشبينى و اطمينانشان به تو نشود، پس بكوش تا در اين موضوع روشى را پيش گيرى كه تو را به رعيّت خوشبين سازد، كه اين خوشبينى بار رنج فراوانى را از دوشت برميدارد و كسى كه بيشتر از ديگران به خوشبينى و نيّت پاك تو سزاوارتر است، همان است كه نزد او خوب امتحان داده‌اى، و آن كس كه مورد بدبينى و عدم اعتماد تو است آنست كه به او بد امتحان داده‌اى، پس اين جايگاه را به سود و بر زيان خود بفهم تا از روى بينش بر خوشرفتارى تو بيافزايد، و نزد همگان از ميدان امتحان پيروز بيرون آئى، همراه آنچه كه خداوند در معاد برايت تدارك ديده است.

زنهار سنّتهاى درستى را كه بزرگان اين امّت پيش گرفته بودند، و در پرتو آنها رشته‌هاى الفت را به هم پيوند داده و كار رعيّت را اصلاح مى‌نمودند نقض مكن، و سنّتها و روشهاى تازه‌اى كه به سنّتهاى گذشته زيان برساند مياور، كه اجر و پاداش براى كسى خواهد بود كه آن سنّتها را برقرار كرده، و گناه نقض آن به گردن تو افتد.

براى استوار نمودن كار مملكت و سر و سامان دادن به زندگى رعيّت از جانب خود با دانشمندان به بررسى و گفتگو بپرداز، و با خردمندان بساط دوستى و همنشينى بينداز، كه اين كار حقّ را پايدار و باطل را دفع كند، و براى دليل و مثال كافى است، زيرا سنّتهاى درست همان راه اطاعت خدا است.

پس بدان مردم از گروههاى مختلفى تشكيل يافته‌اند كه كار هر كدام جز به وسيله ديگرى اصلاح و تكميل نمى‌شود، و هيچ كدام از ديگرى بى‌نياز نيستند،