تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٦٠ - سخنانى كوتاه از امام صادق

الهى را در مواضع خود بپردازد. نه آن كسى كه مال را بحرام بدست آرد و بيجا مصرف كند. هان! بخدا سوگند من اميدوارم كه خدا را ملاقات كنم در حالى كه دست به مال ناروا نزده باشم، و هيچ حقّى از خدا به من نرسيده جز آنكه آن را پرداخت كرده‌ام، و هيچ شبى بر من نگذشته است كه خدا را در مالم حقّى باشد كه آن را نپرداخته باشم.

١٨٠- پس از گذشت ايّام شيرخوارگى [قانون‌] رضاعى نيست‌[١] و روزه وصل (يعنى: روزه دو روز يا بيشتر بدون افطار) باطل است. و پس از رسيدن به بلوغ ديگر يتيمى در كار نيست (يعنى: دوران يتيمى با رسيدن به سنّ بلوغ سپرى شود) و سكوت روز تا شب روا نيست. پس از فتح مكّه هجرت ديگر ارزشى نخواهد داشت. و پس از آمدن به ديار اسلام باز گشت به بلاد كفر جايز نيست. و پيش از نكاح طلاق بى‌معنا است، و همچنين آزاد كردن بنده قبل از مالك شدن آن. و سوگند يا نذر فرزند بدون اجازه پدر[٢]، و برده بى‌اذن صاحبش، و زن بدون اجازه شوهرش واقع نشود، و نذر در گناه منعقد نخواهد شد، و سوگند به قطع رحم باطل است.

١٨١- هيچ كس خوشى زندگى را- هر چند اوضاع بر وفق مرادش باشد- جز از ميان كدورت و مصيبتى بدست نياورد. و هر كس كه فرصت را به اميد فردائى بهتر از دست دهد زمانه فرصت را از او بربايد، چرا كه فرصت ربودن رسم روزگار است، و از دست دادن آن؛ راه و روش ايّام مى‌باشد.

١٨٢- احسان؛ زكات نعمت است، و شفاعت؛ زكات مقام و اعتبار، و امراض و بيماريها، زكات جسمها، و گذشت؛ زكات پيروزى، و هر چه زكاتش پرداخت شود ايمن از هلاكت است.

١٨٣- و آن حضرت به هنگام مصيبت مى‌گفت: «حمد خدائى را سزاست كه مصيبت را در دينم قرار نداد، و سپاس در خور خداوندى است كه اگر ميخواست مصيبتم بيش از اين باشد آن مى‌شد، و حمد و سپاس خداى را بر آنچه خواست بشود و شد».

[١] يعنى پس از پايان مدّت شيرخوارگى كودك- كه تمام شدن دو سال است- ديگر رضاع نشر حرمت نخواهد كرد.

[٢] البتّه تا وقتى كه نان خور پدر است.