(يعنى: اعتماد به خدا حل‌كننده تمام گرفتاريهاى دنيايى و آخرتى است) و در غيابش همه چيزش را نگه داشته و حفظ مى‌كند، و كسى كه براى هر بلا بردبارى و صبرى، و براى هر نعمت شكرى؛ و براى هر سختى گشايشى آماده نكرده از پاى درآيد.

هنگام هر فاجعه- در فرزند يا در مال يا فقدان كسان و خويشان- خود را وادار به صبر كن، چرا كه [خدا] امانتش را برگيرد، و بخشش خود را پس گيرد، كه به [فقدان‌] اين دو، فقط [ميزان‌] صبر و شكرت را بيازمايد. به خدا آنچنان اميد ببند كه تو را بر معصيت او گستاخ و بى‌پروا نسازد، و از وى آنچنان بترس كه از رحمت او نااميدت نسازد، و فريب گفتار و ستايش فرد نادان را مخور (به سخن و ستايش فرد نادان مغرور مشو) كه در اين صورت تكبّر و گردن فرازى نمائى و به كردارت خودپسند شوى. زيرا برترين عمل؛ عبادت و فروتنى است، از اين رو ثروت و دارائى خود را تباه مساز، و به اصلاح مال ديگران- كه پشت سر مى‌نهى (يعنى: آن مالى كه پس از خود باقى گذارى)- مپرداز، و بدان چه خداوند قسمتت فرموده بساز و قناعت كن، و فقط بدان چه نزد تو است بنگر، و آرزوى چيزهاى دست نيافتنى مكن، زيرا هر كس قناعت بورزد سير شود، و هر كس قانع نباشد سيرى پذير نيست، و بهره‌ات را از آخرت خويش برگير، نه در توانگرى سرمست شو و نه در تهيدستى بى‌تاب. نه آنچنان درشتخوى و سخت دل باش كه مردم از نزديك شدن به تو ناراحت شوند، و نه آن گونه سست باش كه آشنايان زبون و خوارت سازند. نه با ما فوق ستيزه‌جوئى كن، و نه زير دست را مسخره نما، و با هيچ صاحب امرى در نيفت، و گوش بحرف احمقان مسپار، و زيردست هر كسى خود را خوار مساز. و مبادا بار خود بر دوش ديگران بگذارى. هنگام واقع شدن كارى پيش از درآمدن در آن و پشيمان شدن؛ توقّف كن تا بخوبى راه ورود و خروج آن را دريابى، و دل خود را همچون فاميل و نزديكان دان، كه گوئى با آن شريكى، و آگاهى و دانائى خود را همچون پدرى كه از او پيروى ميكنى، و تمايلات نفسانى [خواسته‌هاى دل‌] را همچون دشمنى دان كه با آن در نبردى، و آن را سپرده‌اى بدان كه بايد آن را باز پس دهى، زيرا تو طبيب نفس خود گشته، و از علائم سلامتيش آگاه‌شده‌اى، درد بر تو آشكار شده، و بر دارو و درمان رهنمون گشته‌اى، بنا بر اين ببين با نفس خود چه ميكنى، و اگر به كسى احسان نموده‌اى مبادا آن نيكوكارى را با منّت بسيار و به رخ كشيدن تباه سازى، بلكه آن خير را با احسانى برتر و بهتر پيوند كن، زيرا اين برخورد براى رفتارت زيباتر است، و ثوابت‌