جوينده اميدوار، و پناهى است مطمئنّ براى فرارى آواره. تقوا را شعار باطن سازيد. خدا را خالصانه ياد كنيد تا در پرتو آن به حيات برتر دست يابيد و راههاى رهائى و نجات را طى نمائيد. دنيا را چونان زاهدى دل كنده نظاره كنيد، دنيا فردى كه آن را وطن ماندگار گزيده بيرون براند، و خوشگذران آسوده خاطر را غافلگير سازد. نه به گذشته‌اش اميدى است كه باز گردد، و نه از آينده‌اش خبرى است كه چشم براه نشيند. ناز و نعمتش به گرفتارى پيوسته است و پايداريش به نيستى. شادمانيش آميخته به اندوه مى‌باشد، و بقايش به سستى و ناتوانى گرائيده است.

١٧- خودبينى از سركشى پديد آيد، و سركشى از بزرگ منشى، و بزرگ منشى از تكبّر. و بى‌شكّ شيطان دشمنى است آماده و در كمين، كه شما را وعده‌هاى پوچ و توخالى دهد. فرد مسلمان برادر و غمخوار مسلمان است، پس همديگر را وامگذاريد و بر هم القاب زشت منهيد، چرا كه دستورات دين بى‌نظير است و راههاى آن هموار و صاف. هر كس بدان عمل كند به منظور رسد، و هر كس از آن كناره گيرد نابود و هلاك شود، و هر كس كه آن را ترك گويد از دين كنار رفته (كافر شود). فرد مسلمان چون لب به سخن گشايد هرگز دروغ نگويد، و چون وعده دهد تخلّف ننمايد، و زمانى كه امانت گيرد خيانت نورزد.

١٨- عقل دوست مؤمن است و بردبارى وزير او. مدارا پدر او است، و نرمى برادرش. و فرد عاقل ناگزير به رعايت سه چيز است: نگريستن در شخصيت خود، نگهدارى زبانش، شناختن زمانه‌اش. هان آگاه باشيد كه فقر و تهيدستى از بلاها است، و سخت‌تر از تهيدستى بيمارى جسم است، و بدتر از آن بيمارى دل باشد. هان آگاه باشيد كه توانگرى مالى از نعمتها است، و بهتر از آن تندرستى است، و برتر از تندرستى پرهيزگارى دل است.

١٩- ساعات زندگى مؤمن سه بخش است: بخشى با پروردگارش در راز و نياز، و قسمتى با نفس خود در حساب، و قسمت ديگرش دمسازى با لذّت نيكو و حلال. و فرد عاقل را نشايد كه جز براى سه منظور جلاى وطن كند: براى بهبود وضع زندگى، يا قدمى در راه آخرت، يا لذّتى در غير حرام.

٢٠- چه بسا افرادى كه بوسيله نعمت غافلگير شوند، و بجهت پرده پوشى خدا بر گناهانشان مغرور گردند، و بخاطر تعريف و تمجيدى كه در باره ايشان‌