در اين پرتگاه افتادند؟ يا آيا كار خيرى را بخاطر دارى كه در آن سهل انگارى كرده باشند؟ يا به مطلبى پى بردى كه از آن بى‌خبر بوده‌اند؟ بلكه تنها تفاوتى كه تو با ايشان دارى توجّه و دل دادن مردم است كه تن به رأى تو مى‌دهند و به دستوراتت جامه عمل مى‌پوشانند، اگر حلال دانى جايز شمرند و چنانچه حرام شمارى نامشروع و حرام دانند، در حالى كه اين حقّ تو نيست، امّا آنچه موجب پيروزى و غلبه ايشان بر تو شده [عبارت است از:] چشم داشت و آرزويشان بدنيايت، سپرى شدن اهل علمشان، و غالب شدن نادانى بر تو و ايشان، و دوست داشتن رياست، و دنياپرستى از جانب تو و ايشان. آيا تو از جهل و غفلتى كه در آنى خبر دارى؟ و بلا و گرفتارى مردم را مى‌بينى؟ كه تو به آنان بلا رساندى و ايشان را گرفتار ساختى، زيرا مقام و جايگاه تو را ديدند و [به آرزوى اينكه همچو تو شوند] دست از كار كشيدند و مرغ جانشان به شوق رسيدن به مقام علميت؛ و بدست آوردن آنچه تو بدست آوردى پر كشيد، و از جانب تو به دريائى افتادند بسيار عميق و بى‌ته، و گرفتار بلائى شدند بى‌حدّ و اندازه، كه اميدوارم خدا به داد ما و تو برسد! امّا بعد، پس اكنون از هر آنچه در آنى پرهيز كن، تا به افراد صالح ملحق شوى، آنان كه در لباسهاى كهنه و پوسيده‌شان دفن شدند در حالى كه [از فرط گرسنگى‌] شكمشان به پشت چسبيده بود، نه ميان آنان و خدا پرده‌اى بود، و نه سراى دنيا توانست آنان را بفريبد، و نه ايشان فريفته‌اش شدند، مشتاق شدند و طلبيدند، و ديرى نپائيد كه پيوستند و رسيدند، پس چنانچه سراى دنيا تا اين حدّ ميرسد كه فردا روز مانند توئى را- با اينكه سنّ تو بالا، و دانشت استوار است و عمرت بسر آمده- پايبندت نمايد و خود را در دلت جا كند، پس ديگر آن نوجوانى كه علمش دچار نادانى و انديشه‌اش دستخوش سستى است، و عقلش تهى از پختگى است چه كند [و ديگر از او چه انتظارى بايد داشت‌] إِنَّا لِلَّهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ راجِعُونَ‌! ديگر به چه كسى بايد اعتماد كرد؟ و گله و شكايت را نزد چه كسى بايد برد؟ ما شكايت درد و اندوهمان و آنچه در تو مى‌بينيم را بخدا مى‌بريم، و آن مصيبتى كه از جانب تو بما رسيده بحساب خدا مى‌گذاريم.

و بينديش شكرانه كسى را كه در طول زندگى- خردسالى تا پيرى- تو را تغذيه كرده چگونه پاس داشته‌اى؟ و به خدائى كه در پرتو دين خود تو را آبرومند ساخته چگونه احترام مى‌كنى؟ و جامه آن كس را كه با آن در بين مردم آبرومندت‌