پس از حمد و ثناى الهى فرمود: به درستى كه پرهيزگاران در سراى دنيا داراى اين صفات برجسته‌اند: گفتارشان راست، شعارشان ميانه روى، و رفتارشان فروتنى است، به فرمانبرى تسليم اوامر الهى. ديدگانشان را از آنچه خدا ممنوع داشته پوشانيده، و گوشهاشان را بر طلب دانش واداشته‌اند. در گرفتارى و آسودگى حالشان يكسان است. و اگر نبود أجل و سرآمد معيّنى كه خداوند براى ايشان مقرّر داشته از شوق پاداش الهى و يا از هول مجازات؛ بقدر يك چشم بر هم زدن روحهاى آنان در جسمهاشان آرام نمى‌گرفت. آفريدگار جهان در فكر و انديشه ايشان بزرگ است، از اين رو هر چه جز اوست در ديدگانشان خوار و كوچك. رابطه آنان با بهشت به مانند كسانى است كه آن را ديده و در آسايشش بسر برده‌اند. و با دوزخ همچون كسانى هستند كه آن را مشاهده كرده و درونش در شكنجه‌اند. دل پرهيزگاران اندوهگين، و مردم از گزندشان در امان، بدنهاشان لاغر، و نيازهاشان كم و سبك، و ارواحشان عفيف و پاك است، و كمك و ياريشان به اسلام فراوان. دورانى كوتاه را شكيبائى كردند تا آسايشى دراز مدّت را- كه خداى بخشنده براى ايشان فراهم ساخته- به دنبال آورد. دنيا آنان را خواست و آنان دنيا را نخواستند. آنان را طلبيد ولى درمانده و عاجزش ساختند.

امّا شب هنگام؛ پيوسته برپا ايستاده و آيات قرآن را با تأمّل و درنگ به گونه‌اى خوانند كه با آن جان خويش را محزون سازند و داروى درد خود را به دست آرند.

اندوهشان به جهت گريه بر گناهان و درد زخمهاى دل بالا گيرد و به جوش و خروش آيد. پس آنگاه كه به آيه‌اى بگذرند كه در آن تشويق و اميدوارى است با علاقه بسيار به آن روى آورند و چنان مشتاقانه به آن دل دهند كه گوئى آن پاداش وعده شده در پيش چشمشان حاضر است. و هر گاه به آيه‌اى كه از آن بيم و تهديد برآيد بگذرند گوشهاى دلشان را بدان نهند كه گوئى صداى ناله و زارى و فرياد آن در بيخ گوششان طنين انداز است. پس آنان با ركوع پشتها را خم كنند، و با سجده پيشانى و كف دستها و سر انگشت پاها را بر زمين نهند، و با اين كار پيوسته از خداى بزرگ درخواست رهائى از عذاب دوزخ كنند.

امّا روز هنگام؛ از زمره حكيمان و دانشمندان؛ و نيكان خداترس باشند.

آرى ترس از خدا آنان را به مانند تيرهاى تراشيده، لاغر و نحيف ساخته است.