٥- اى موسى، از سر مهرورزى و محبّت تو را سفارش مى‌كنم در باره: ابن بتول؛ عيسى بن مريم، كه سوارى بر الاغ است و كلاهى بلند بسر دارد، و داراى زيت و زيتون و محراب است، و پس از او به صاحب اشتر سرخ مو، همو كه طيّب و طاهر و مطهّر است، و صفت او در كتاب [تورات‌] اين است كه هم به كتب [آسمانى‌] مؤمن است و هم بر فهم آن مسلّط، و نيز در ركوع است و در سجده‌[١] و اميدوار است و ترسنده، و برادرانش تهيدستانند، و يارانش از قبيله‌اى ديگر، و بروزگارش سختى و زلزله‌ها و كشتار خواهد بود، نامش «احمد» و «محمّد امين»، و از نسل پيامبران بزرگوار و بقاياى ايشان است، به تمام كتابهاى آسمانى ايمان دارد، و همه پيامبران را تصديق مى‌كند، امّت او مورد رحمت و بابركتند، آنان را ساعاتى معيّن است كه در آنها أذان نماز گويند، بنا بر اين [اى موسى‌] او را تصديق كن كه او برادر توست.

٦- اى موسى، او درس ناخوانده است و بنده راستى و صداقت، بر هر چه دست گذارد برايش مبارك شود، و ما بدان بركت بخشيم، اين گونه در علم من است و اين گونه او را آفريدم، بدو قيامت را آغاز كنم و به امّتش دنيا را بپايان برم، پس به ستمگران قوم خود بگو كه نامش را محو نسازند و تنهايش مگذارند، هر چند كه اين كار را مى‌كنند، و دوستى او كه بخاطر من باشد حسنه‌اى [بزرگ‌] است، و من يارى‌كننده اويم، و او از پيروان من است، و پيروان من افرادى پيروز و ظفرمندند.

٧- اى موسى توئى بنده من، و منم خداى تو، مبادا حقير تهيدست را خوار شمارى، و به توانگران غبطه و حسرت خورى. در برابر كتابم فروتن، و هنگام تلاوتش به رحمتم اميدوار باش، پس با صدائى خاشع و حزين لذّت تورات را بمن بشنوان، به وقت ذكر و يادم آرام باش، و مرا بپرست و بمن شرك مورز، كه منم آن آقاى بزرگوار، من تو را از نطفه‌اى كه از آبى پست است، از نوعى گل كه از زمينى پست و درهم آميخته خارج نمودم؛ آفريدم، و آن انسانى شد پس منم كه‌

[١] يعنى: او جامع ميان ركوع و سجده است، و اين خلاف سنّت يهود و نصارى مى‌باشد، چون هر كداميك جز يكى از آن دو را ادا نمى‌كند.( وافى).