تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٧٧ - سخنانى كوتاه از امام باقر

و نيكوكارى به خانواده عمر را طولانى كند.

٣١- زنهار! بپرهيز از تنبلى و بى‌حوصلگى، چرا كه آن دو كليد هر بدى و شرّ مى‌باشند (يعنى موجب و سبب هر بدى و شرّند). فرد تنبل هيچ حقّى را ادا نمى‌كند، و آدم بى‌حوصله پاى هيچ حقّى نمى‌ايستد (يعنى: بر هيچ حقّى پايدارى نمى‌ورزد) ٣٢- هر كس كه برادرى را در راه خدا بدست آورد، و بر اساس ايمان به خدا و وفادارى به آئين برادرى با او رفاقت كند، و اين عمل را تنها براى رضاى خدا انجام دهد [در اين صورت‌] پرتوى از نور الهى، و امان از عذابش را سود برد، و حجّت و عذرى نجات بخش در روز قيامت و عزّتى پايدار و نامى بلند نصيبش گردد.

زيرا فرد مؤمن نه به خدا موصول است و نه از او مفصول، پرسيدند: اين جمله چه مفهومى دارد؟! فرمود: وصل و پيوسته بخدا نيست؛ كه او باشد، و جداى از او هم نيست كه از او نباشد.

٣٣- بر دغلى و كجى آدمى همان بس كه بيناى عيب ديگران باشد و كور و نابيناى عيب خود، يا اينكه ديگران را بر چيزى عيب گيرد كه خود توان ترك آن را ندارد و يا همنشين خود را با مطالبى ياوه و بيهوده آزار رساند.

٣٤- فروتنى [يعنى:] ١- خشنود باشى به نشستن در جايى كه از مقامت پست‌تر است، ٢- با هر فردى كه برخورد نمودى سلام كنى، ٣- و بحث و جدل را- هر چند كه بر حقّ باشى- ترك گوئى.

٣٥- مؤمن برادر مؤمن است، از اين رو نه او را دشنام گويد، و نه محرومش سازد، و نه بدو گمان بد برد.

٣٦- امام باقر ٧ به فرزندش فرمود: نفس خود را به شكيبائى و پايدارى بر حقّ وادار كن، زيرا اگر كسى چيزى را در انجام حقّ دريغ كند؛ چند برابر آن را در باطل بپردازد.

٣٧- كسى كه سهمش تندخوئى شد؛ ايمان از او در حجاب گشت.

٣٨- خداوند از فرد ناسزاگوى بد زبان بيزار است.

٣٩- خداوند را مجازاتهائى روحى و جسمى است، همچون تنگى در اسباب زندگى، و سستى در عبادت، و هيچ بنده‌اى به چيزى بدتر از سنگدلى (قساوت قلب) عقوبت نشده است.

٤٠- در روز قيامت گوينده‌اى فرياد برآرد: كجايند صابران!؟ در اين حال گروهى از مردمان برخيزند، دوباره فرياد زند: كجايند صابران با مشقّت (جماعتى‌