و افزون گردد، و بى‌شكّ سوگند دروغ خوردن و قطع رحم (رفت و آمد با خويشان) شهرها را ويران و خالى از سكنه مى‌سازد. (يعنى: سوگند دروغ خوردن و قطع رفت و آمد با خويشان موجب نابودى شهرها و متروك ماندن آنها مى‌شود).

٢٤- هيچ عملى جز در پرتو شناخت حقّ پذيرفته نشود، و هيچ شناختى جز در پرتو عمل نباشد. هر كس كه آگاه شد همان بر عمل رهنمونش گردد. و فرد بى‌معرفت عارى از عمل است.

٢٥- براستى كه خداوند مردمى را براى احسان و نيكوكارى مقرّر فرموده، احسان و كارهاى خير را محبوب دلشان ساخته، و طالبان نيازمندان را بسويشان روان فرموده، و بر آوردن حاجت و نيازشان را بر نيكوكاران سهل و راحت نموده، [و در مثال‌] همان طور كه براى باران زنده ساختن زمين خشك و جان دادن اهلش را سهل و راحت ساخته است. و براستى كه خداوند براى احسان و نيكى دشمنانى از خلق خود قرار داده، كه احسان و انجام آن را منفورشان ساخته، [بهمين خاطر] خداوند رو نمودن حاجتمندان را بديشان ممنوع ساخته و از نيكوكارى به آنان جلوگيرى نموده، همچنان كه بارش باران را از زمين خشك و بى‌حاصل قدغن مى‌نمايد تا زمين را تباه، و اهلش را بميراند. و با اين حال آنچه را كه خدا از آن مى‌گذرد بسيار است! ٢٦- محبّت قلبى برادرت را [با خود] توسّط محبّت قلبيت با او بفهم و درياب.

(يعنى: حقيقت محبّت خود در برادرت را در قلب خود جستجو كن) ٢٧- ايمان: دوستى و دشمنى [در راه خدا] است.

٢٨- از شيعيان ما نيست جز كسى كه از خدا پروا كند و از وى فرمان برد. و آنان جز با اين اوصاف شناخته نشوند: فروتنى، خشوع، پس دادن سپرده و امانت، بسيارى ذكر خدا، روزه، نماز، نيكى با پدر و مادر، و رسيدگى به همسايگان فقير و مستمندان و بدهكاران، راستگوئى، تلاوت قرآن، فروبستن زبان از مردم جز در گفتار نيك، و آن گروه (يعنى: شيعيان) در بين قوم و خويش خود در هر چيز قابل اعتماد و امينند.

٢٩- چهار چيز از گنجهاى نيكوكارى است: پنهان كردن حاجت، و نهان داشتن صدقه، و پنهان نمودن درد، و مخفى داشتن گرفتارى.

٣٠- راستگوئى به پاكى عمل انجامد. و خوش نيّتى بر مقدار روزى بيفزايد،