١٢- چهار چيز از وسوسه است: ١- گل خوردن، ٢- و كلوخ شكستن، ٣- و ناخنها بدندان جويدن، ٤- و ريش جويدن. و سه چيز به ديده جلا دهد، و آن نگريستن به سبزه، و آب روان، و روى زيبا است.

١٣- خوش همسايگى تنها خوددارى از آزار رساندن نيست، بلكه صبر كردن بر اذيّت و آزار است.

١٤- تمامى حرمت را بين خود و برادرت كنار منه، و قدرى از آن را باقى گذار، كه بى‌حرمتى مايه بى‌حيائى است.

١٥- به يكى از فرزندانش فرمود: پسر عزيزم، مبادا خدا تو را در معصيتى كه از آنت باز داشته ببيند، و بپرهيز از اينكه تو را در مقام طاعتى كه به آن مأمورت ساخته نيابد، و بر تو باد به تلاش و كوشش، و خود را از تقصير در عبادت و طاعت خدا خارج مساز، زيرا خداوند آن گونه كه شايسته اوست عبادت نميشود، و بپرهيز از شوخى، چرا كه آن نور ايمانت را زدوده و مردانگيت را بى‌اعتبار مى‌سازد، و زنهار از ملالت و كسالت، زيرا آن دو تو را از بهره دنيا و آخرت باز داشته و محروم مى‌سازد.

١٦- هنگامى كه در ميان خلق؛ بيدادگرى و ستم بر درستى و حقّ فزونى يافت و چيره شد، جايز نيست كسى به ديگرى خوشبين باشد تا زمانى كه درستى را در آن شخص درك كند.

١٧- بوسيدن لب غير همسر و كودك جايز نيست.

١٨- بكوشيد كه وقت شما چهار بخش گردد: ١- ساعتى براى مناجات با خدا، ٢- و بخشى براى گذران زندگى و معاش، ٣- و ساعتى براى همنشينى با برادران و افراد مطمئنّى كه شما را از عيوبتان آگاه ساخته و در دل خيرخواه شما هستند، ٤- ساعتى را نيز براى لذّت بردن از حلال خود خلوت نمائيد، كه در پرتو اين ساعت است كه بر آن سه بخش ديگر توان مى‌يابيد. نه بيم فقر بخود دهيد و نه وعده عمر طولانى، زيرا ترس از فقر و تنگدستى بخل آورد، و ثمره وعده به عمر دراز انسان را حريص مى‌سازد. و براى خود- توسّط ارزانى داشتن لذّاتى كه از حلال مى‌بريد و چيزهائى كه به مردانگى خللى وارد نميسازد و در ضمن اسراف هم نميباشد- بهره‌اى از دنيا مقرّر داريد، و از اين طريق براى انجام امور دينى و مذهبى يارى طلبيد، زيرا در روايت است كه: «از ما نيست كسى كه دنيا را براى دينش، يا دين‌