تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٨١ - سخنانى كوتاه از امام باقر

دنيا پرهيز مى‌دهد همچنان كه طبيب بيمارش را پرهيز دهد.

٦١- براستى كه خداوند دنيا را به همه- چه دوست و چه دشمن- ارزانى داشته، ولى دين خود را تنها به دوست خود عطا مى‌فرمايد.

٦٢- جز اين نيست كه پيروان و شيعيان امير مؤمنان على ٧ آن افرادند كه در راه ولايت ما بيكديگر بذل و بخشش مى‌كنند و به سبب دوستى ما به هم مهر مى‌ورزند، و بخاطر زنده نگهداشتن امر ما بديدار هم مى‌شتابند، آنان كه چون بخشم آيند ستم روا مدارند، و بهنگام خشنودى زياده روى نكنند، موجب بركت همسايگان و آرامش همنشين خودند.

٦٣- سستى و تنبلى موجب خسارت به دين و دنيا است.

٦٤- اگر درخواست‌كننده، يا فرد سائل به ماهيّت درخواست يا گدائى پى ميبرد هرگز كسى از كسى درخواست نميكرد، [و از آن طرف‌] اگر درخواست شده و مسئول ميدانست كه در ردّ درخواست چه چيزى نهفته است هيچ كس ديگرى را ردّ نميكرد[١] ٦٥- براستى كه خداوند بندگانى دارد كه به خوبى و مباركى زندگى مى‌كنند، و مردم نيز در جوار ايشان بخوبى زيست دارند، و آنان در ميان بندگان او همچون باران مى‌باشند، و همچنين خداوند بندگانى دارد كه ملعون و نكبت‌بارند، نه خود زيست كنند و نه مردم در كنارشان بهره‌اى از زندگى دارند. و آنان در ميان بندگان او همچون ملخها مى‌باشند كه بر هيچ چيز نيفتند جز آنكه نيست و نابودش سازند.

٦٦- با مردم به نيكوترين شيوه‌اى كه ميخواهيد با شما گويند سخن گوئيد.

چرا كه خداوند از فردى كه مؤمنان را لعن مى‌كند و بديشان ناسزا مى‌گويد و طعنه مى‌زند بيزار است، و از ناسزاگوى بى‌آبرو؛ و گداى سمج نفرت دارد. و فرد با حيا و بردبار، و پاكدامن و پارسا را دوست ميدارد.

٦٧- براستى كه خداوند افشاى سلام را دوست مى‌دارد.

[١] يعنى: اگر كسى به حقيقت رو انداختن پى مى‌برد هرگز كسى به ديگرى رو نمى‌انداخت، و چنانچه درخواست شده يا مسئول بدين نكته توجّه مى‌داشت كه در ردّ درخواست چه چيزى نهفته است هيچ كس روى ديگرى را زمين نمى‌انداخت.