تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٨٠ - سخنانى كوتاه از امام باقر

خود راهى ديگر رود).

٥٦- بر شما باد به پارسائى و تلاش و كوشش [در حدّ توان‌]، و راستگوئى، و پس دادن سپرده به آن كس كه شما را امين شمرده؛ چه آن فرد خوب باشد و چه بد.

چنانچه قاتل على بن أبى طالب امانتى به من بسپرد حتما آن را بدو پس مى‌دهم.

٥٧- رفت و آمد با خويشان موجب پاكى اعمال و بركت دارائى، و راندن بلا، و آسانى حساب، و طولانى شدن عمر مى‌گردد.

٥٨- اى مردم، براستى كه شما در اين سرا بمانند هدفى مى‌باشيد كه تيرهاى مرگ همواره بسويتان نشانه مى‌رود. و هيچ كدامتان جز با گذشت روزى از عمرش بروز جديد و تازه‌اى از آن نميرسد، پس كدام لقمه غذائى است كه گلوگير نباشد؟ يا جرعه آبى است كه راه نفس نبندد؟! از اين سراى در كوچ به ساختن سراى پيش رو بدان مى‌رويد پردازيد، كه بى‌شكّ امروز غنيمت است و فردا را چه دانى كه از آن كيست؟! اهل دنيا مسافرانى هستند كه بار خود در سرائى ديگر گشايند، ما شاخه‌هائى از آن ريشه‌هاى از بين رفته‌ايم، پس ديگر شاخه را پس از ريشه چه بقائى است؟! كجايند آن كسان كه عمرشان از شما طولانى‌تر و آرزويشان درازتر بود؟! آدميزاده! آنچه كه قدرت برگرداندن آن را ندارى (مرگ) به سر وقتت آمده، چيزى را از تو مى‌برد (عمر) كه برنخواهد گشت، پس خوشى گذران را (هرگز) خوشگذرانى مشمار، تو را از آن جز لذّتى كه به مرگت نزديك سازد نصيبى نيست! زود است كه تو دوستى از دست رفته؛ و پيكرى بى‌جان گردى، پس بر تو باد كه مراقب خود باشى، و غير آن را رها سازى، و از خدا يارى طلب كن تا ياريت نمايد.

٥٩- كسى كه همان كار نيكو كند كه با او شده [فقط] تلافى كرده است. و هر كس دو برابر جبران كند سپاسگزارى نموده، و هر كس كه شكر گويد جوانمرد است، و آن كس كه دريابد و بفهمد آنچه كرده به خود كرده هرگز در انتظار تشكّر مردم نمى‌ماند، و توقّع دوستى بسيار ايشان را نكند، پس از ديگران مخواه كه براى آنچه براى خود كرده‌اى و آبرويت را بدان حفظ نموده‌اى؛ از تو تشكّر كنند، و اين نكته را در نظر دار كه فرد حاجتمند با درخواست از تو آبرويش را زير پا نهاده، از اين رو [شايسته است‌] تو با برآوردن نيازش آبرويت را حفظ كنى.

٦٠- بى‌شكّ خداوند بنده مؤمنش را با گرفتارى و بلا مورد لطف خود قرار مى‌دهد، همچون فرد غائبى كه براى خانواده‌اش هديه مى‌فرستد، و نيز بنده‌اش را از