كار بدى نكرده‌اى؟ آيا توجّهى به اين آيه نموده‌اى كه خدا از جماعتى حكايت كند كه: يَخافُونَ سُوءَ الْحِسابِ‌ «از بدى حساب بيمناكند- رعد: ٢١»!، آيا ترسشان از اين است كه مبادا خدا به آنان جور و بيداد كند؟! نه، بلكه از اين در هراسند كه خدا تمام حقّش را مطالبه كند، و خداوند آن [حالت بيم و ترس‌] را «بدى حساب» ناميد، بنا بر اين هر كس [بدون هيچ گذشتى‌] تمام حقّش را مطالبه كند رفتار بدى كرده است.

١٣٣- حرام خوارى بسيار، روزى معيّن را نيست و نابود مى‌سازد.

١٣٤- بداخلاقى نكبت آور است.

١٣٥- بتحقيق ايمان يكدرجه بالاتر از اسلام است، و پرهيزگارى يكدرجه بالاتر از ايمان، و ايمان را مراتبى است. و بسا از زبان مؤمن گناهى سرزند (يعنى:

گناه كوچك يا صغيره) كه خدا براى آن تهديد به دوزخ نكرده، و خدا فرموده:

إِنْ تَجْتَنِبُوا كَبائِرَ ما تُنْهَوْنَ عَنْهُ نُكَفِّرْ عَنْكُمْ سَيِّئاتِكُمْ وَ نُدْخِلْكُمْ مُدْخَلًا كَرِيماً، يعنى:

«اگر از گناهان بزرگى كه از آن بازتان مى‌دارند دورى كنيد بديها و گناهان [كوچك‌] شما را جبران كنيم و شما را به جايگاهى گرامى درآوريم- نساء: ٣١».

و فردى ديگر كه داراى فهم است و زبان فهميده‌ترى دارد و برخوردش با گناه بيشتر است ولى در هر حال هر دو مؤمنند. و يقين يكدرجه بالاتر از پرهيزگارى است، و هيچ چيز سخت‌تر يا كمياب‌تر از يقين ميان مردم قسمت نشده، بى‌شكّ برخى از مردم از برخى يقينشان محكم‌تر است، در حالى كه مؤمنند، و برخى از برخى بر مصيبت و فقر و بيمارى و ترس صبورترند، كه همه ريشه‌اش يقين است.

(يعنى: همه اينها از يقين است) ١٣٦- براستى توانگرى و عزّت هر دو در گشت و گردشند، پس هر گاه به توكّل برخورد كنند همان جا مقيم شوند.

١٣٧- خوشرفتارى نشانه ديندارى است، و بر مقدار روزى بيفزايد.

١٣٨- خلق دو گونه است: ١- عزم و اراده، ٢- و عادت و رفتار، پرسيده شد: كداميك از آن دو افضل است؟ فرمود: عزم و اراده، زيرا صاحب عادت براى يك كار ساخته شده و غير از آن را نتواند، ولى فردى كه صاحب عزم و اراده است با زحمت و رنج؛ خود را وادار بر طاعت مى‌سازد، بنا بر اين او افضل است.

١٣٩- راستى شتاب و سرعت پيوستن دلهاى خوبان و نيكان بهنگام ملاقات و روياروئى- هر چند عارى از هر ابراز علاقه‌اى با زبان باشد- همچون شتاب بهم‌