تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٤٩ - سخنانى كوتاه از امام صادق

شر كند.

١١٦- ايمان عبارت است از: اقرار، عمل، و نيّت و اسلام: اقرار است و عمل.

١١٧- ميان خود و برادرت تمام حرمت را زير پا منه، و از آن قدرى باقى گذار، زيرا حرمت كه ريخت، حيا و شرم نيز برود، و ماندن حرمت مايه دوام دوستى و مودّت باشد.

١١٨- هر كس كه برادرش را خجالت دهد از پيوند با او محروم شود، و چون او را غمين سازد حرمتش بريزد.

١١٩- به آن حضرت ٧ عرض شد: چرا به عقيق (وادى عقيق) خلوت گزيده‌اى (يعنى: چرا خانه‌نشين خانه‌نشين‌شده‌اى) مگر از تنهائى خشنودى؟ فرمود:

اگر تو هم طعم شيرين تنهائى را بچشى از خودت نيز گريزان شوى، سپس افزود:

كمتر نصيبى كه بنده از تنهائى مى‌يابد آسودگى از مدارا نمودن مردم است.

١٢٠- خداوند هيچ درى از دنيا بروى بنده نگشايد مگر اينكه دو برابر آن بر حرص و آزش بيفزايد.

١٢١- فرد مؤمن در سراى دنيا بيگانه است و غريب، نه از خوارى آن بيتابى كند، و نه در كسب عزّتش با دنياپرستان رقابت نمايد.

١٢٢- به آن حضرت عرض شد: راه آسودگى كجاست؟ فرمود: در مخالفت هوا و هوس، گفتند: چه زمان يك بنده به راحتى و آسودگى مى‌رسد؟ فرمود:

بروز نخستى كه رهسپار بهشت مى‌شود.

١٢٣- خداوند براى منافق و تبهكار (فاسق) هيچ گاه آراستگى ظاهر و فهم در دين و خوشرفتارى را فراهم نمى‌سازد.

١٢٤- مزه و طعم آب؛ زنده بودن است، و طعم نان قدرت يافتن، و ضعف و قدرت جسم بستگى به چربى دو كليه دارد، و مكان عقل و خرد مغز است، و مركز قساوت و نرمى در دل است.

١٢٥- حسادت دو گونه است: يكى گناه باشد، و ديگرى از سر غفلت و بى‌خبرى. و امّا آن حسدى كه غفلت آميز است، همچون سخن فرشتگان است با خدا، آنجا كه فرمود: إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً قالُوا أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ‌ «من در زمين قرار دهنده جانشين خواهم بود! [فرشتگان‌] گفتند: آيا كسى را در آن قرار مى‌دهى كه تباهى كند و