تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٣٥٠ - سخنانى كوتاه از امام صادق

خونها ريزد؟! با اينكه ما همگى تو را به پاكى مى‌ستائيم و تقديس مى‌كنيم- بقره:

٣٠». منظورشان اين بود كه خليفه را از ما برگزين، و فرشتگان اين سخن را از روى حسادت به آدم؛ و بجهت گناه، و عدم پذيرش و انكار نگفتند. و نوع ديگر حسادت كه كار بنده را به كفر و شرك مى‌كشاند همان حسدى بود كه شيطان در ردّ فرمان خدا و سرپيچى از سجده بر آدم ٧ ورزيد.

١٢٦- مردم در عقيده به موضوع «قدرت» (يعنى: جبر و اختيار) سه دسته‌اند:

دسته‌اى از ايشان فكر مى‌كند كه كار بدو واگذار گرديده؛ او با اين عقيده، خدا را در قدرتش سست و ناتوان قلمداد كرده، بنا بر اين محكوم به تباهى است. و شخص ديگر اعتقاد دارد كه خدا بندگان را مجبور به ارتكاب معاصى و تكليف طاقت فرسا نموده، و با اين طرز فكر به خدا در حكم و فرمانش ستم روا داشته، او نيز محكوم به نيستى و فنا است، و ديگرى را عقيده بر اين است كه خدا بندگان را بر اساس تحمّل و طاقتشان تكليف كرده نه به امور طاقت فرسا و تحمّل ناپذير، پس هر گاه نيكو باشند سپاس خدا گزارند و چون بد شوند از خدا طلب آمرزش كنند، اين فرد؛ مسلمان رشد يافته است.

١٢٧- راه رفتن با شتاب و عجله موجب از بين بردن وقار مؤمن است، و نورش را خاموش مى‌كند.

١٢٨- بدرستى خداوند؛ توانگر ستمكار را دشمن دارد.

١٢٩- خشم، موجب تباهى دل حكيم است، و هر كس كه اختيار خشمش را نداشت مالك عقلش نيست.

١٣٠- فضيل بن عياض گويد: امام صادق ٧ مرا فرمود: آيا ميدانى «شحيح» كيست؟ گفتم: همان بخيل است، فرمود: «شحّ» سخت‌تر از بخل است، فرد بخيل بدان چه دارد بخل مى‌ورزد، و شحيح هم بر مال خود خسّت مى‌ورزد و هم بر مال مردم، تا آنجا كه آرزو كند تمام اموال مردم- حلال يا حرام- از آن او باشد، نه سيرى پذيرد، و نه از روزى خداداد استفاده كند.

١٣١- بخيل كسى است كه مالى را از راه نامشروع بدست آورد و براه باطل خرج كند.

١٣٢- آن حضرت ٧ به يكى از شيعيانش فرمود: چه شده كه برادرت از تو شاكى است؟ گفت: شكايتش از من بدين خاطر است كه تمام حقّ خود را [تا ريال آخر] از او گرفتم، پس امام ٧ با تندى نشست و فرمود: گويا با اين عمل‌