و واسطه‌اى نباشد، زيرا تو در دار دنيا قسمتى و سهمى دارى كه خواهى گرفت، و نعمت كم از طرف خداى سبحان به مراتب بهتر از نعمتهاى زيادى است كه از خلق به تو برسد، هر چند كه همه نعمتها از آن خداست، و در صورتى كه عطاى خدا و خلق را با بخششى كه از پادشاهان و فرومايگان درخواست ميكنى بسنجى- با اينكه والاترين مثلها شايسته خداوند است-، خواهى ديد كه عطاى اندك پادشاهان مايه سربلندى است و عطاى بسيار فرومايگان ننگ و عار باشد، پس در كار خود ميانه رو باش كه عاقبتت به خير گردد، تو نبايد به هيچ قيمتى چيزى از دين و آبرويت را بفروشى. مغبون (فريفته) آن كس است كه در بهره‌اى كه بايد از خدا بگيرد زيان كند. از دنيا همان را كه به تو رو كرد بگير، و آنچه رو گرداند واگذار، و باز اگر نمى‌پذيرى (لا أقلّ) در طلب آن آرام و نيك رفتار باش. از همنشينى كسى كه از او بر دينت در هراسى بر حذر باش! و از سلطان دورى كن، از فريبهاى شيطان در امان مباش، كه بگوئى: «هر وقت به بدى و ناروائى برخوردم دست مى‌كشم»، زيرا مسلمانانى كه پيش از تو بودند نيز از همين راه هلاك شدند، با اينكه يقين به معاد داشتند، اگر به يكى از آنان بى‌پرده و صريح مى‌گفتى آخرتت را به دنيا بفروش، دل بدان نمى‌داد، ولى شيطان از طريق مكر و خدعه او را بفريفت تا آن را در برابر كالاى ناچيز دنيا به پرتگاه هلاكتش افكند، و كم كم از كار بدى به كار بد ديگرش كشانيد، تا اينكه از رحمت خداوند نااميدش ساخت، و او را به مرحله يأس و حرمان وارد ساخت، تا بالأخره براى مخالفت اسلام و احكامش وجه‌تراشى كرد. و اگر دلت جز دوستى دنيا و نزديكى به سلطان چيز ديگرى نخواست، و از راهنمائى من سر باز زد، در اين صورت زبانت را نگه دار، زيرا به پادشاهان در هنگام خشم اعتمادى نباشد، و جوياى اخبارشان مشو، و اسرارشان را فاش مكن، و خود را بامور آنان داخل مكن.

در سكوت ايمنى از پشيمانى نهفته است، و جبران آنچه به نگفتن به دست نياورده‌اى آسانتر است تا تدارك آنچه به گفتن از دست داده‌اى، كه نگاهدارى آنچه در ظرف است به محكم بستن در آن است، و نگهدارى آنچه در دست توست نزد من بهتر است از آنچه در دست غير توست، و جز از مردم مطمئن چيزى نقل مكن، و گر نه دروغگو درآئى، و دروغگوئى خارى و ذلّت است، تدبير صحيح با روزى در حدّ كفاف كفايت‌كننده‌تر است از روزى بسيار با اسراف، و اندوه نوميدى بهتر از درخواست از مردم است، و كسب و پيشه با پارسائى از شادمانى با