سرزنشت نكرد و در كيفرت شتاب ننمود، و آنجا كه خود را در معرض رسوائى قرار داده‌اى رسوايت نساخت، و حساب گناهت را نكشيد، و از بخشايش نوميدت نساخت، در توبه كردن بر تو سخت نگرفت، بلكه بازگشتت از گناه را كار نيك شمرده، و هر گناهت را يكى گرفته، و هر كار نيكويت را ده تا به حساب آورده، در توبه و بازگشت را برايت باز گذارده، هر گاه كه خواهى آوا و رازگوئيت را بشنود تا حاجت خود بدو عرضه دارى، و از آنچه در دل دارى بازگوئى، و از اندوه خويش بدو شكايت كنى، و در كارها از او يارى جوئى، و راز خود را- كه از مردم پنهان ساخته- به او بگوئى، سپس كليد گنجهاى خود را به دست تو سپرده، پس مصرّانه در خواهش و خواسته‌ات اصرار كن، تا در رحمت برويت گشوده شود، كه به تو رخصت سؤال از خود را داده تا هر گاه خواستى درهاى گنجينه‌هايش را با دعا بگشائى، پس اصرار كن، و تأخير در اجابت تو را نوميد نسازد، كه بخشش بسته به مقدار درخواست است، و بسا كه در پذيرفتن دعايت درنگ افتد، تا بيشتر دست به دعا بردارى، تا پاداشت بيشتر و كاملتر گردد، و گاه كه چيزى را خواسته‌اى و تو را نداده‌اند، و بهتر از آن در اين سرا يا آن سرايت داده‌اند، يا به سود و صلاح تو بوده كه اجابت نكنند، و چه بسا چيزى را طلبيدى كه اگر به تو مى‌دادند تباهى دينت را در آن مى‌ديدى، پس خواسته و سؤالت در باره چيزى باشد كه به تو فايده دهد و نيكى آن برايت پايدار ماند، و سختى و رنج آن به كنار؛ زيرا نه مال براى تو پايدار است و نه تو براى مال برقرار، همانا بزودى پايان كارت را نيك و يا بد ببينى، و يا بخشنده كريم از آن بگذرد.

و بدان كه تو براى آن سرا آفريده‌شده‌اى نه براى اين سرا، و براى نيستى نه براى جاودانگى، و براى مرگ نه زيستن، تو در منزلى هستى كه از آن رخت خواهى بست، و در خانه‌اى كه بيش از چند روزى در آن نتوانى نشست، و در راهى هستى كه پايانش آخرت است، و شكار مرگى، كه گريزنده از آن نرهد، و بناچار روزى تو را دريابد، پس بترس كه در حالتى ناخوشايند فرا رسد كه تو در انديشه توبه باشى، و او تو را از آن باز دارد، در اين صورت خويشتن را هلاك كرده باشى.

فرزندم، بسيار به ياد مرگ باش و ياد آنچه با آن پنجه درافكنى، و آنچه پس از مرگ روى بدان نمائى، و همه را پيش چشم قرار ده، تا چون بر تو درآيد خود را آماده كرده باشى تا غافلگيرت نكند، و فراوان آخرت را ياد كن، و نيز