آگاه باش فرزندم! كسى كه بر عيب خود واقف شود به عيب ديگران نپردازد، و هر كس كه لباس پرهيزگارى از خود بركند ديگر با هيچ لباسى عيوب خود را نپوشاند، و كسى كه به قسمت خدائى راضى باشد غم چيزهاى از دست رفته را نخورد. و آن كس كه شمشير ستم بركشيد خون خود بدان بريخت، و كسى كه چاهى براى برادرش بكند خود در آن افتد. و هر كس كه پرده ديگرى را بدرد عيوب خانواده‌اش فاش شود، و آن كس كه خطاى خود را از ياد برد خطاى ديگران را بزرگ شمارد، و كسى كه در كارها خود را به رنج انداخت خويش را هلاك ساخت. و آن كس كه بى‌پروا خود را به گردابهاى امور اندازد غرق شود، و كسى كه تنها رأى خود را پسندد به گمراهى افتد. و كسى كه به نظر خود بسنده كند (مشورت نكند) بلغزد، و هر كس كه بر مردم تكبّر نمايد خوار شود، و كسى كه با دانشمندان معاشرت كند محترم گردد، و هر كس كه با اوباش بياميزد زبون گردد، و آن كس كه با مردم گستاخى نمايد دشنام شنود، و هر كس كه به جايهاى بدنام رود مورد تهمت قرار گيرد، و كسى كه شوخى كند سبك شود، و هر كس كه بسيار چيزى را به كار برد، بدان معروف شود، و كسى كه حرفش بيش باشد خطايش بيشتر است، و آن كس كه خطايش بيش؛ حيايش اندك است، و آن كس كه حيايش كم شود پرهيزش كم گردد، و كسى كه پرهيزگاريش كم شود دلش بميرد، و كسى كه دلش بميرد به جهنّم رود.

فرزندم! هر كس كه به عيبهاى مردم نگرد [و آن را ناپسند دارد] و همانها را بر خود بپسندد اين فرد احمق است، و كسى كه انديشه كند درس خواهد گرفت، و هر كس درس گيرد گوشه گير شود، و كسى كه گوشه گير شود نجات يابد، و هر كس كه شهوت و خواسته‌هاى دل را ترك گويد آزاده است، و كسى كه حسادت را ترك گويد محبوب مردم گردد.

فرزندم! عزّت مؤمن در گرو بى‌نيازى او از مردم است، قناعت سرمايه‌اى است كه تمام نگردد، هر كس كه بسيار ياد مرگ كند به كم اين سرا بسنده نمايد، هر كس دانست كه گفتارش جزء كردارش به حساب آيد جز در آنچه سودش بخشد زبان نگشايد.

فرزندم! شگفتا بر كسى كه از كيفر گناه مى‌ترسد با اين حال دست از گناه بر نمى‌دارد، و اميد به پاداش دارد ولى توبه و كردار شايسته نمى‌كند.