دو گروه (كافران و مؤمنان)، فرو فرستاديم ايمان آورده‌ايد، و خداوند بر هر چيزى توانا است» امّا اينكه فرمود: «از آن خدا است»، نظير همان سخن آدمى است كه مى‌گويد: «آن مال خدا و تو است». و سهمى براى خدا جدا نمى‌شود، بنا بر اين رسول خدا ٦ غنيمتى را كه گرفته بود به پنج سهم تقسيم كرد، و سهم خداى را براى خود برداشت تا بدان يادش را زنده بدارد و پس از او ارث برده شود، و سهمى را براى خويشان خود از اولاد عبد المطّلب منظور داشت، و سهمى را براى يتيمان و سهمى براى فقيران مسلمانان، و سهم [پنجم‌] را براى مسافران درمانده كه جز براى تجارت سفر كرده‌اند مقرّر فرمود، و اين در روز «بدر» بود، و اين هم راه [مصرف‌] غنائمى كه با شمشير [در ميدان نبرد با دشمن‌] بدست آمده، و امّا حكم غنائم بدون تاخت و تاز با اسب و شتر [اين گونه است‌]: وقتى جماعت مهاجرين (اهل مكّه) كه در آن روز حدود يك صد مرد بودند به مدينه وارد شدند؛ مسلمانان مدينه [معروف به انصار] نيمى از خانه‌ها و اموالشان را بديشان دادند، پس وقتى رسول خدا- درود خدا بر او و آلش باد- بر [يهود] بنى قريظه و بنى النّضير پيروز شد و اموالشان را گرفت، رو به انصار كرده فرمود: اگر مايل باشيد [در عوض دريافت سهم غنائم‌]، مهاجران را از خانه‌ها و اموال خود بيرون كنيد و من هم اين اموال را تماما بين ايشان تقسيم كنم، و اگر بخواهيد آنان همان طور بمانند، من اين غنائم را ميان شما و ايشان تقسيم كنم؟ جماعت انصار يك صدا گفتند: تمام اموال را بديشان بده و بگذار آنان در خانه‌ها و اموال ما باشند!! پس خداى تبارك و تعالى اين آيه را نازل فرمود: «آنچه از خداى از [مال و زمين‌] آنان (يعنى: يهود بنى قريظه) به پيامبر خود بازگرداند (يعنى: به غنيمت به او ارزانى داشت) شما هيچ اسب و شترى بر آن نتاخته بوديد، زيرا نزديكى محلّه بنى قريظه با اهل مدينه به حدّى بود كه نياز به تاختن اسب و شترى بر آنان نبود. سپس خداوند فرمود: لِلْفُقَراءِ الْمُهاجِرِينَ الَّذِينَ أُخْرِجُوا مِنْ دِيارِهِمْ وَ أَمْوالِهِمْ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِنَ اللَّهِ وَ رِضْواناً وَ يَنْصُرُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ أُولئِكَ هُمُ الصَّادِقُونَ‌، يعنى: « (و نيز آن غنيمت) از آن نيازمندان هجرت‌كننده‌اى است كه از خانه‌ها و مالهاى خود بيرون رانده شده‌اند در حالى كه انتظار رسيدن روزى از جانب خدا دارند و خشنودى او را مى‌جويند و [دين‌] خداى و پيامبر او را يارى مى‌كنند، ايشانند راستگويان- حشر: ٨». بنا بر اين خداوند آن‌