١٠٦- هيچ كدام از شما به حقيقت ايمان دست نيابد مگر آن گونه گردد كه براى رضاى خدا دورترين افراد بخود را دوست بدارد، و نزديكترينشان را براى رضاى خدا؛ دشمن بدارد.

١٠٧- هر كس كه خداوند او را نعمتى ارزانى داشت و او معرفت قلبى يافت كه مورد انعام خدا واقع شده است، و دريافت كه انعام‌كننده بر او خدا است، پاس شكرش را بجا آورده؛ هر چند لب به شكر نگشايد، و هر كس كه دريافت كه مجازات‌كننده خدا است، پس استغفار نموده هر چند بدان زبان نگشوده باشد، و [آن حضرت ٧‌] اين آيه را تلاوت كرد: إِنْ تُبْدُوا ما فِي أَنْفُسِكُمْ أَوْ تُخْفُوهُ يُحاسِبْكُمْ بِهِ اللَّهُ فَيَغْفِرُ لِمَنْ يَشاءُ وَ يُعَذِّبُ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ عَلى‌ كُلِّ شَيْ‌ءٍ قَدِيرٌ، يعنى: «اگر آنچه در دل داريد آشكار يا پنهان كنيد خدا شما را بدان حسابرسى مى‌كند، پس هر كه را شايسته بيند بيامرزد، و هر كه را سزاوار عقوبت يابد عذاب كند، و خدا بر هر چيزى تواناست- بقره: ٢٨٤».

١٠٨- زنهار! بپرهيز از دو خصلت هلاك‌كننده: اينكه به مردم توسّط رأى و نظر شخصى فتوا دهى، و ديگر اينكه كوركورانه از دين و آئينى پيروى كنى.

١٠٩- آن حضرت ٧ به أبو بصير فرمود: اى أبو محمّد در دين و عقيده مردم كاوش مكن كه بى‌دوست بمانى.

١١٠- گذشت نيكو اين است كه بر گناه، مجازات مكنى، و شكيبائى و صبر نيكو، آن صبرى است كه عارى از شكايت است.

١١١- در هر كس كه چهار صفت باشد مؤمن است، هر چند كه از سر تا پايش گناه باشد: ١- راستى، ٢- حيا و شرم، ٣- خوش اخلاقى، ٤- حقّ‌شناسى.

١١٢- به مقام اهل ايمان دست نيابى تا ترسان و اميدوار شوى، و به مقام خوف و رجا نرسى تا براى آنچه ترسان و اميدوارى تلاش و كوشش نمائى.

١١٣- ايمان تعريفى وراى ظاهرسازى و آرزو دارد، بلكه ايمان آن پاكى در دل است، و كردار تصديقش مى‌كند.

١١٤- هر گاه عمر مرد از سى سال گذشت او «ميان سال» است، و چون از چهل گذشت «پير» است.

١١٥- مردمان در يكتاپرستى سه گروه مى‌باشند: ١- معتقد، ٢- منكر، ٣- اهل تشبيه، شخص منكر بر باطل است، و شخص معتقد بر ايمان، و اهل تشبيه بر