تحف العقول ت جعفری - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٢٧٨ - سخنانى كوتاه از امام باقر

كه با سختى خود را وادار به صبر كرده‌اند)!؟ پس گروهى از مردم برخيزند. راوى گويد از امام ٧ پرسيدم: فدايت گردم، صابران و متصبّران چه كسانند؟ فرمود:

صابران همان كسانند كه بر انجام واجبات پايدارى كردند، و متصبّران گروهى مى‌باشند كه بر ترك محرّمات با سختى پافشارى نمودند.

٤١- خداوند فرمايد: اى آدميزاده، از آنچه بر تو ممنوع ساختم دورى كن تا از پرهيزگارترين مردم گردى.

٤٢- برترين عبادت پارسائى در خوردن و پاكدامنى در شهوت است.

٤٣- خوش برخوردى و گشاده‌روئى محبّت آور است و وسيله تقرّب به خداوند. و ترشروئى و گرفتگى دشمنى آرد و موجب دورى از [رحمت‌] خدا است.

٤٤- هيچ فردى با وسيله‌اى از من تقاضائى نكرده و متوسّل به من نشده كه آن برايش نزديكتر به خواسته‌اش باشد از اينكه دست خير گذشته‌ام را براى او با خيرى ديگر دنبال كنم، تا خير آخر خير اوّل را بخوبى حفظ و بارور سازد، زيرا دريغ داشتن عطاهاى آخر؛ زبان شكر عطاهاى اوّل را قطع مى‌كند، ولى طبعم اجازه ردّ حاجات نخستين را بمن نمى‌دهد[١] ٤٥- حيا و ايمان پيوسته و متّصل در يك ريسمانند، هر كدام برود آن ديگر بدنبالش خواهد رفت.

٤٦- براستى هر فرد خوب و بدى اين دنيا را بچنگ آرد، امّا خداوند اين دين و آئين را فقط به جماعت خاصّ خود عطا كند.

٤٧- ايمان؛ اقرار است و عمل، و اسلام؛ اقرار بى‌عمل مى‌باشد. ايمان آن چيزى است كه در دل باشد (يعنى امرى است باطنى) و اسلام [اعمالى ظاهرى همچون‌] ازدواج، ميراث، و حفظ جان است، ايمان اسلام را شريك سازد امّا اسلام باايمان شريك نيست (يعنى: هر فرد مؤمنى مسلمان است ولى هر مسلمانى ممكن است مؤمن نباشد) ٤٨- هر كس كه باب هدايتى را ترويج دهد برابر تمام عمل‌كنندگان به آن اجر برد، بدون اينكه از پاداش ايشان كم شود. و هر كس كه باب گمراهى و ضلالتى را گشايد گناهش به اندازه تمام كسانى خواهد بود كه مرتكب آن مى‌شوند

[١] يعنى: وسيله‌اى براى جلب خيرات؛ بهتر از اين نيست كه انسان با رفتار شايسته خود موجب استمرار و دوام احسان فرد نيكوكار گردد.