مقدارى مال دارد و در خانه مى‌نشيند و از خانه بيرون نمى‌رود و طلب روزى نمى‌كند نمى‌خواهد تا آنكه آن را مى‌خورد. سپس دعا مى‌كند خداى تعالى اجابت نمى‌كند. پس اين وظيفه كلى براى همه مردم است.

و اما وظيفه خواص در مورد كسب روزى: عده‌اى متعبد به كسب هستند، و عده‌اى توكل را پيشه كردند، و توكل درجه‌اى عظيم و صفتى از صفات صديقين است و هر كس به آن برسد از قيد اهتمام به روزى مى‌رهد و زمام طلب روزى از دست او در مى‌رود و انگيزه اكتساب از او مضمحل مى‌شود و ابرهاى غم از چهره‌اش زدوده مى‌گردد و ابر سپيد آرامش بر او سايه مى‌افكند و بر سفره رضايت نشيند و از حوضهاى آرامش سيراب مى‌شود. خداى تعالى عزّ ذكره فرمود: و مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ فَهُوَ حَسْبُهُ‌[١] هر كس بر خداى توكل كند خداى او را كافى است. و فرمود الَّذِينَ قالَ لَهُمُ النَّاسُ إِنَّ النَّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوْهُمْ فَزادَهُمْ إِيماناً وَ قالُوا حَسْبُنَا اللَّهُ وَ نِعْمَ الْوَكِيلُ فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَةٍ مِنَ اللَّهِ وَ فَضْلٍ لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ[٢] آنانى كه مردم ايشان را ترسانيده گفتند دشمنان براى (مبارزه با) شما جمع شدند پس از ايشان بترسيد ايمان ايشان زيادت گرديد، گفتند: خداى تعالى ما را كافى است و خدا وكيل خوبى است پس در نعمت و فضلى از خداى قرار گرفتند كه بدى به ايشان نمى‌رسد.

و در كتب وحى گذشته وارد شده است كه: اى فرزند آدم تو را از خاك آفريدم سپس از نطفه خلق كردم پس از خلقت تو عاجز و درمانده نشدم آيا بخاطر گرده‌اى نان كه بسوى تو روانه كنم درمانده شوم؟ و از جمله چيزهايى كه خداى تعالى به عيسى ٧ وحى كرد اينكه: مرا همانند مقاصد خود در خود پياده كن! و ذكر مرا براى معادت قرار بده! و با نوافل به من نزديك شو! و بر من توكل كن! تو را كفايت مى‌كنم و با غير من دوستى نكن! پس تو را وانهم اى عيسى! بر بلا صبر كن! به قضا راضى شو و رضايت مرا باش زيرا مسرت من اين است كه اطاعت شوم و عصيان نشوم. اى عيسى بزبان يادم كن و دوستى من در قلب تو باشد.

و امام صادق ٧ فرمود: هر كس براى روزيش اندوهگين شود براى او گناه نوشته مى‌شود.

[١] - ٦٥/ طلاق، ٣.

[٢] - ٣/ آل عمران، ١٧٣.